Það glitti á tár á hvarmi milli þess sem klappið og stappið hristi og skók allan Eldborgarsalinn í Hörpu í gærkvöld þegar sjötugsafmælistónleikar Gunnars Þórðarsonar fóru þar fram með þvílíkum glæsibrag að gestir muna vart annað eins. Sjaldan hefur annað eins mannval íslenskrar tónlistar verið saman komið á einu og sama sviðinu og á þessum tónleikum, en hljómsveitin, keyrð áfram af upphaflegu fjórmenningunum í Mezzoforte, strengjasveit, gospelkór og söngfélagi stúlkna úr Langoltskirkju bræddu svo sannarlega hjörtu viðstaddra með fulltingi stórsöngvara á borð við Bergþór Pálsson, Björgvin Halldórsson, Egil Ólafsson, Helgu Möller, Jóhann Helgason og senuþjófum kvöldsins; Páli Óskari, Eyþóri Inga, Sigríði Thorlacius, Unu Stefáns og síðast en ekki síst Stefáni Jakobssyni úr Dimmu sem tók Gaggó Vest eins og enginn væri morgundagurinn, ásamt reyndar óperusöngvaranum Elmari Gilbertssyni svo eftir var tekið, en það er ekki á hverju kvöldi sem klassíkt menntaðir tenórar koma fram í leðri og stuttermabol.
Hápunktur kvöldsins var vitaskuld þegar Gunnar sjálfur steig á sviðið, strákslegur með gítarinn sinn og söng um fyrsta kossinn ásamt syni sínum Zakaríasi, uns salurinn bráðnaði endanlega þegar sir Engilbert Jensen gekk inn á sviðið í fjólubláa jakkanum og batt slaufuna óaðfinnanlega í enda bláu augnanna.
Harpa grét og gargaði í gærkvöld. Þannig er framlag Gunnars Þórðarsonar til íslenskrar menningar og sögu; hann er sjálft þjóðlagið, en þess má geta að fyrr um daginn hlotnaðist tónskáldinu sá heiður að hreppa Gullna hanann frá Stefi, sem er æðsta viðurkenning samtaka tónskálda á Íslandi.
