Gunn­ar þakk­ar dul­ar­full­a list­a­mann­in­um fyr­ir: „Það er sköp­un og góð­verk í boll­un­um“

Neon­lituð glös sem er reglu­lega komið fyrir ofan á um­ferðar­skilti á gatna­mótum Grens­ás­vegar og Bú­staða­vegar hafa vakið furðu borgar­búa í ára­raðir. Um er að ræða ýmiss konar ílát, í margs konar litum, sem ó­þekktur aðili setur ofan á lítið um­ferðar­skilti við gatna­mótin. Margs konar kenningar hafa komið upp um til­gang þessa gjörnings en margt er enn á huldu.

Gunnar Dan Wi­ium, smiður og þátta­stjórnandi hlað­varps­þáttarins Þvotta­húsið, birti skemmti­lega færslu á hverfis­grúppunni 108 RVK á Face­book þar sem hann fjallar um málið.

„Á horni Bú­staða­vegar og Grens­ás­vegar er lítið um­ferðar­skilti við gatna­mótin. Ó­geðs­lega hvers­dags­legt, svo­lítið þar sem auð­kýfingarnir á raf­magns Porschum úr Foss­voginum mæta gömlum Hondum úr smá­í­búðar­hverfinu. Þetta er ó­merki­legur staður,“ skrifar Gunnar og bætir því við að hann hafi reyndar átt kærustu sem bjó í hverfinu þegar hann var ung­lingur.

Hann segist hafa tekið eftir glösunum á gatna­mótunum reglu­lega frá því hann flutti aftur til Ís­lands eftir að dvalið lang­dvölum er­lendis. Gunnar segist hafa verið á slæmum stað í lífinu þegar hann tók fyrst eftir glösunum og hafi jafn­framt haldið að um eitt­hvað gruggugt væri að ræða.

„Þegar ég tók eftir þessu fyrst var ég í mikilli dóp­neyslu. Ég borðaði am­feta­mín í morgun­mat, kanna­bis í há­degis­mat og ben­so í kvöld­mat. Þannig að á­lyktanir mínar á þeim tíma voru að um dulin dópskila­boð væru í gangi. Grænn kaffi­bolli = Ný sending af ho­megrown, pastel kaffi­bolli = Nýtt batch af leðju­kenndum ís­lenskum hraða og gull­litað kampa­víns­glas = Ó­köttað jehó á 20kall,“ skrifar Gunnar.

Hann er nú á betri stað í lífinu og segist því vera farinn að líta gjörninginn öðrum augum.

„Þannig var stemningin en nú er stemningin önnur. Ég sé þessa þraut­seigju í gegnum árin, þrá­hyggju ef­laust. Þetta er greini­lega lang­tíma verk­efni, sam­skipti sveipað dul­úð. Það er svo lítið um þennan gjörning að segja annað en að ég er farin að keyra þessa leið sér­stak­lega til að sjá hvaða stemning er í gangi og öðru hverju er nýr bolli, glas, nýr litur og í hvert skipti gleður það mig.“

Að sögn Gunnars hefur hann meira að segja í­hugað að koma upp öryggis­mynda­vél til að góma þann sem kemur glösunum fyrir en segist þó ekki vilja skemma gjörninginn eða á­hrifin sem hann hefur.

Í frétt Hring­brautar frá árinu 2019 er saga málsins rekin en þar kemur fram að manneskjan á bak við gjörninginn sé lista­maður sem vilji halda nafni sínu leyndu en gangi undir dul­nefninu Smelligaldur og hafi staðið að verk­efninu í rúm tuttugu ár.

„Við erum svo al­var­leg í bílunum okkar, öll á leiðinni í vinnu sem við svo mörg nennum ekki í til að borga af húsum og í­búðum og símum og á­skriftum og drasli sem við teljum okkur ekki geta verið án. Bollarnir gefa okkur inn­sýn í neon­litaðan raun­veru­leika sem er þarna fyrir okkur að rýna í. Því skynjunin er ó­skil­yrt og allt er mögu­legt, lita­flóran er ó­endan­leg og lygin er sann­leikur,“ skrifar Gunnar.

Hann endar pistilinn á hug­leiðingu um líf nú­tíma­mannsins og segist vilja þakka hinum dular­fulla lista­manni fyrir.

„Það er sköpun og góð­verk í bollunum, ég vill koma til skila enda­lausu þakk­læti til fórn­fúsa, góð­hjartaða lista­mannsins sem leggur sig svo fram við að minna okkur á að lífið er beyglað, trapísu­laga og allt er í boði svo lengi sem kjósum að gefa okkur á vald þess sem svo margir líta á sem frá­vik.“