Leigukerfi Félagsbústaða Reykjavíkur er neyðarúrræði fyrir allra fátækasta fólkið á Íslandi, og nú vill Sjálfstæðisflokkurinn einkavæða það kerfi, segir Gunnar Smári Egilsson formaður Sósíalistaflokksins í pistli sem birtur er á Miðjunni. Gunnar Smári segir:
„Þær fjölskyldur sem keyptu íbúðir út úr kerfinu voru ekki öryrkjar og láglaunafólk sem gat sannað að það hafði vart í sig og á, eins og fólk í Reykjavík þarf að gera til að fá úthlutað íbúð frá Félagsbústöðum (eftir um tíu ára á biðlista og út á grimmum leigumarkaði HræGammanna).“
Gunnar Smári bætir við að þær fjölskyldur sem keyptu íbúðir út úr kerfinu hafi fyrst og síðast verið millistéttarfólk með sæmilegar tekjur. Gunnar Smári segir:
„Eða fólk sem hafði gert samning við kapítalista, sem í reynd voru kaupendur þótt leigjendur væru það á pappírnum og þar til að raunverulegir kaupendur tóku íbúðirnar yfir. Og það væri í raun eini möguleikinn til að þau sem leigja af Félagsbústöðum geti keypt húsnæði út úr kerfinu, að Gamma eða aðrir dólgakapítalistar kaupi íbúðir í reynd en í gegnum leigjendurna; fjármagni kaupin til að geta grætt á þeim.“
Gunnar Smári segir á öðrum stað:
„Sjálfstæðisflokksmenn brutu niður Verkamannabústaðakerfið á Íslandi stuttu fyrir síðustu aldamót, kerfi sem var burðarás félagslega íbúðakerfisins á Íslandi. Það var lokað eignaríbúðakerfi, fólk gat keypt ódýrar íbúðir með lágri útborgun og lágum vöxtum á eftirstöðvar og búið þar með við bærilegan húsnæðiskostnaði gegn því að selja aftur inn í kerfið á sama lága verðinu. Þannig var kerfinu haldið við, ein kynslóð tók við af annarri. Markmiðið var lækkun húsnæðiskostnaðar lágtekjufólks. Aðferð Sjálfstæðisflokksins og samverkaflokks hans í ódæðinu, Framsóknar, var að búa til einskonar Right to Sell-aðgerð. Fólk sem hafði keypt íbúðir í kerfinu mátti skyndilega selja þær á opnum markaði þar sem það fékk 5-10 milljónum króna meira fyrir íbúðirnar en ef þær væru seldar aftur inn í hið lokaða kerfi. Á örfáum misserum gufaði kerfið upp. Verkamannabústaðakerfið, sem hafði verið veikbyggður stuðpúði lágtekjufólks gegn sveiflum á húsnæðismarkaði, hvarf. Afleiðingar þess hafa komið í ljós í húsnæðiskreppunni eftir Hrun þegar okurleiga stórra leigufyrirtæki dólgakapítalista hefur grafið undan lífskjörum láglaunafólks, öryrkja, eftirlaunafólks, námsfólks og annarra hópa með litlar tekjur.“
Gunnar Smári bætir við að skyndilega var veitt leyfi til að selja íbúðirnar út úr kerfinu og fólkið stakk gríðarlegum hagnaði í vasann.
„Niðurlagning Verkamannabústaðakerfisins var því braskvæðing fyrst og fremst, kannski vegna þess að Sjálfstæðisflokkurinn er fyrst og síðast flokkur braskara og spákaupmanna og telur engar hugsjónir æðri en þrá braskarans eftir skjótfengnum gróða.“
Þá segir Gunnar Smári að lokum: „Flokkurinn sem eyðilagði Verkamannabústaði og jók þar með við sársauka fólksins sem þjáist nú undan húsnæðiskreppunni í Reykjavík kemur fram og leggur það til sem lausn að eyðileggja Félagsbústaði ofan á eyðileggingu Verkamannabústaðakerfisins. Þetta lið kann ekki að skammast sín.“
Hér má lesa pistilinn í heild sinni.
