Orri Páll Ormarsson hefur skrifað ævisögu Gunnars Birgissonar, fyrrum alþingismanns og bæjarstjóra í Kópavogi. Bókin er forvitnileg af mörgum ástæðum enda er lífshlaup Gunnars merkilegt og ferill hans áhugaverður.
Gunnar þurfti að berjast áfram af eigin rammleik allt frá barnæsku. Hann elst upp sem baráttumaður og það einkennir allt hans líf, jafnt í viðskiptum og stjórnmálum. Hann fór fljótt út á vinnumarkaðinn og gaf sér ekki tíma til að ljúka stúdentsprófi frá MR fyrr en 25 ára. Þaðan lá leiðin í verkfræði en á því sviði lauk hann doktorsprófi.
Gunnar átti og rak verktakafyrirtæki með öðrum og var m.a. formaður Verktakasambandsins og varaformaður VSÍ. Hann varð þó fyrst þjóðþekktur þegar hann skellti sér fyrirvaralítið í bæjarmálapólitíkina í Kópavogi árið 1990 og gerðist leiðtogi sjálfstæðismanna í bænum en þeir höfðu verið í stjórnarandstöðu og frekar afskiptir fyrir tíma Gunnars. Undir forystu hans náði flokkurinn auknu fylgi og myndaði strax meirihluta með Framsókn þar sem Sigurður Geirdal var gerður að bæjarstjóra en Gunnar gegndi hinu valdamikla hlutverki formnanns bæjarráðs.
Skemmst er frá því að segja að þessi meirihluti hélt í 16 ár og undir styrkri forystu Gunnars urðu alger umskipti í Kópavogi. Rekstur bæjarfélagsins komst í gott lag, skipulagsmálin voru tekin föstum tökum, íbúafjöldinn jókst hröðum skrefum og bæjarfélagið breytti algerlega um svip. Margir vilja þakka Gunnari Birgissini þetta, þó hann hafi að sönnu ekki verið einn að verki.
Gunnar náði svo kjöri til Alþingis og setti þar svip sinn á þingstörfin. Í bókinni fer hann þó ekkert dult með þá skoðun sína að hann hefði átt að fá að spreyta sig á ráðherraembætti. Óhætt er að taka undir það. Mergjuð er lýsing Gunnars á þeim átökum sem urðu að tjaldabaki vegna fjölmiðlafrumvarpsins sem reyndist hið mesta klúður vorið 2004 og stórskaðaði ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks og Framsóknar og markaði upphaf endalokanna á ráðherraferli Davíðs Oddssonar. Gunnar var ósáttur við framvindu málsins og reifst harkalega við Davíð á þingflokksfundi þar sem formaðurinn missti algerlega stjórn á skapi sínu með eftirminnilegum hætti.
Í bókinni kemur víða fram að Gunnar er stríðinn og hefur léttan húmor inn á milli allra alvörumálanna. Stundum er húmor hans frekar stórkarlalegur og hrokafullur eins og t.d. þegar hann var lagður veikur inn á Landsspítalann og svaraði því til í skýrslutöku hjúkrunarfræðinga að hann væri með ofnæmi. Spurt var fyrir hverju hann hefði ofnæmi og þá svaraði Gunnar: “Ég er með ofnæmi fyrir kommúnistum.” Í ljósi þessa hlýtur maður að velta því fyrir sér hvernig honum líður þá núna með flokkinn sinn í ríkisstjórn undir forsæti formanns Vinstri grænna.
Gunnari liggur gott orð til margra samferðarmanna. Þar ber hæst mikil virðing fyrir Sigurði heitnum Geirdal bæjarstjóra. Þá átti hann farsælt og gott samstarf við ýmsa á vettvangi VSÍ, ekki síst Einar Odd Kristjánsson og hinu megin við samningaborðið Guðmund J. Guðmundsson formann Dagsbrúnar og þingmann Alþýðubandalagsins. Þá leynir sér ekki aðdáun Gunnars á Davíð Oddssyni, þó hann lýsi æðiskasti hans vegna fjölmiðlafrumvarpsins og af kvenstjórnmálamönnum hefur hann mikið álit á Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur en kallar hana þó “svikara” af því að Sjálfstæðisflokkurinn sveik hana og fjölmarga aðra flokksmenn í Evrópumálum.
En Gunnar er ákaflega ósáttur við núverandi bæjarstjóra í Kópavogi, Ármann Kr. Ólafsson, sem á endanum velti Gunnari úr forystusæti flokksins í bænum. Hann telur að Ármann sé hluti af “klíku” sem hafi það markmið að yfirtaka Sjálfstæðisflokkinn undir forystu Guðlaugs Þórs Þórðarsonar sem hann líkir við Guðföðurinn í samnefndri kvikmynd: “Gulli er Don Corleone og hinir verða að sverja honum hollustu sína.”
Gunnar Birgisson er harðorður í garð þessara manna og hefur í óduldum hótunum við þá: “Framkoma þessara manna í minn garð var fyrir neðan allar hellur og dag einn mun ég kvitta fyrir það. Þeir eru í Sjálfstæðisflokknum og það er ég líka og samskiptum okkar er hvergi nærri lokið.”
Þá hefur Gunnar ekki mikið álit á núverandi meirihluta í Kópavogi sem Sjálfstæðisflokkurinn myndar með Bjartri framtíð. Hann segir að flokkarnir passi vel saman því enginn taki ákvörðun um neitt. Hann talar um Kópavog sem “Latabæ” sem segir meira en mörg orð.
Þó Gunnar Birgisson láti svekkelsi yfir valdamissi ná tökum á sér undir lok bókarinnar, þá verður ekki annað sagt en að bókin er áhugaverð og læsileg frá hendi þeirra Gunnars og Orra Páls.
Ævisaga Gunnars Birgissonar hefði orðið enn betri ef hann hefði sleppt því að líkja sumum samferðarmönnum sínum við Mafíuforyngja eða svikara.
