Guðrún Pétursdóttir var skólastjóri, hinn hefðbundni launaþræll sem vann myrkranna á milli eins og margir Íslendingar. Í dag er hún frjáls, hefur ferðast um heiminn og séð ótrúlegustu hluti. Og hvernig fór Guðrún að því. Hún segir sögu sína í ítarlegu viðtali við Vikuna sem kom út í dag.
„Ég var, held ég, komin í svona týpískt „burnout“ eða kulnun,“ segir Guðrún sem ákvað að láta vaða og halda af stað út í heim. Hefur hún komið til ótal framandi landa og hófst ferðalagið í Víetnam og stendur enn yfir nokkrum árum seinna. En fyrst var að losa sig við tilgangslaust drasl sem hún var orðin leið á.
„Ég var farin að henda ótrúlegustu hlutum. Ég var búin að fá nóg. Auðvitað fann ég fyrir því þegar ég lokaði íbúðinni minni í síðasta skipti að það helltist yfir mig spurningin: Hvað er ég búin að gera? Og vissulega var fólk sem dró úr mér en ég reyndi bara að einbeita mér að þeim sem studdu mig.“
![\"\"](\"/static/files/vikan-3.jpg\")
Guðrún bætir við að hún hafi á ný fengið ástríðu fyrir lífinu og endurnýjast á flakkinu.
„Ég var orðin svo hundleið á því að sitja á sama sófanum endalaust. Þegar maður er einn í litlu samfélagi og í stöðu skólastjóra, er það ákveðin einangrun. Maður á örfáa vini en verður alltaf skólastjórinn. Það er svolítið þreytandi til lengdar. Ef ég hefði ekki tekið þessa ákvörðun og bara farið, veit ég ekki hvernig ég væri í dag.“
Þá segir Guðrún einnig: „Annars segi ég við manneskjur sem spyrja hvernig þorir þú? Hvað er það sem þú ert hrædd við? Hvað heldur aftur af þér? Maður á ekkert að plana allt of mikið. Fleira fólk en ég hefur skellt á eftir sér og farið eitthvert út í heim til að prófa að búa annars staðar. Ég var skíthrædd að prófa og það eru allir en þegar þú ert farin af stað verður ekki aftur snúið. [...] Ég geri mér fulla grein fyrir því að það eru forréttindi að geta lifað svona, sem ég bara nýt og þakka fyrir hvern dag.“
Ítarlegt viðtal er að finna við Guðrúnu í Vikunni.
