Guðni og þorgrímur minnast sigga dags: „við dýrkuðum hann og hefðum hlaupið á vegg fyrir hetjuna okkar“

Einn ástsælasti íþróttamaður Knattspyrnufélagsins Vals hefur kvatt þessa jarðvist eftir erfið veikindi.  Sigurður H. Dagsson fæddist þann 27. september 1944. Hann lést 25. júlí 2019 á Landakoti. Sigurður kvæntist 31. maí 1969 Ragnheiði Lárusdóttur og eignuðust þau þrjá syni. Lárus Blöndal, Bjarka og Dag sem nú er landsliðsþjálfari Japan. 

Sigurður H. Dagsson er einn besti markaður sem Ísland hefur eignast. Hann stóð á milli stanganna hjá Val á Hlíðarenda í mörg ár og varð bæði Íslands- og bikarmeistari með félaginu. Þá keppti hann einnig marga Evrópuleiki með Val. Sigurður lék einnig 18 landsleiki fyrir Ísland á árunum 1966 til 1977.

Fjölmargir minnast Sigurðar í minningargreinum í Morgunblaðinu í dag. Þeirra á meðal er Þorgrímur Þráinsson, Guðni Bergsson og Halldór Einarsson, oft kenndur við Henson.

Þorgrímur Þráinsson skrifar:

„Sumir einstaklingar rísa upp yfir aðra án þess að gera sér grein fyrir því og eru á allan hátt stærri og meiri en samferðamennirnir. Sigurður okkar Dagsson var einn af þessum einstaklingum. Þegar hann kom niður á Hlíðarenda hin síðari ár naut ég þess að fylgjast með því hvernig fólk nálgaðist hann og Ragnheiði, eiginkonu hans, og kom fram við þau. Virðingin og aðdáunin var augljós, á báða bóga. Mér fannst eins og einn af Bítlunum væri mættur á svæðið; rokkari fótboltans, töffarinn sem þurfti ekki markmannshanska, hélt samt öllum boltum, grjótharður en samt kattliðugur og með flugheimild á milli stanganna.

Þorgrímur segir að Sigurður hafi verið ofurhetja í heimi íþróttanna og goðsögn hjá Val, þjóðhetja í augum þeirra sem muna tímanna tvenna. Þorgrímur segir:

„Það sem var einna mest heillandi við Sigga Dags var hlédrægnin. Hann þurfti enga athygli, lét lítið fyrir sér fara og gaf sviðsljóð eftir til annarra eins og sannur leiðtogi.

Það er ógleymanlegt þegar hann tók við meistaraflokki Vals í fótbolta á miðju tímabili árið 1983 þegar illa gekk, með gleðina og einfaldleikann að leiðarljósi. Og ekki síst húmorinn. Valur lék sannkallaðan fallbaráttuleik á heimavelli undir lok tímabilsins og fyrirsögn í DV á leikdegi var eftirfarandi:

„Falli Valur fellur borgin.“

Nýi þjálfarinn lét engan bilbug á sér finna, stappaði í okkur stálinu og stýrði liðinu upp í 5. sæti eftir erfiða fallbaráttu.“

Þorgrímur heldur áfram: „Siggi Dags var hamingjusmiður, við dýrkuðum hann og dáðum og hefðum hlaupið á vegg fyrir hetjuna okkar.“ Þorgrímur bætir við:

Við í Knattspyrnufélaginu Val kveðjum Sigga Dags með söknuði og lútum höfði fyrir okkar ástkæra höfðingja sem snerti sálarstrengi allra sem nutu návistar hans, og þeirra hjóna, í gegnum tíðina. Siggi Dags hafði auðmýkt og heiðarleika að leiðarljósi alla tíð, innan vallar sem utan, var einstök fyrirmynd og ástríkur fjölskyldumaður og vinur.“

Halldór Einarsson skrifar:

„Hinn fjaðurmagnaði Siggi með jötungripið sveif stanganna á milli og hjálpaði Val til stórra sigra. Í handboltanum var þetta orðað sem svo að þegar Siggi stökk upp fyrir framan varnir andstæðingana stukku þeir að sjálfsögðu upp til varnar en þegar þeir voru lentir sveif Siggi enn rétt undir rjáfri húsanna.

Það hvílir sorg yfir Hlíðarenda og á meðal fjölda íþróttamanna annarra félaga sem kynntust Sigga og varðveita nú góðar minningar.“

Guðni Bergsson, formaður KSÍ segir:

Siggi Dags hafði yfir sér einhvern ljóma og stíl sem markmaður í þá daga þegar menn voru berhentir á milli stanganna. Þegar ungir menn fóru í markið á sparkvöllum á 7. og 8. áratugnum þá vildu þeir vera Siggi Dags eða Gordon Banks.

Siggi lék 18 landsleiki á árunum 1966-1977 og hlaut silfurmerki KSÍ. Ég man þó Sigga hvað best sem ungan þjálfara sem tók við Valsliðinu um mitt tímabil 1983 þegar ég var að stíga mín fyrstu spor í meistaraflokki félagsins. Siggi var þá réttur maður á réttum stað með góða blöndu af kunnáttu, ákveðni og léttleika sem einkenndi Sigga Dags alla tíð.

Og það er einmitt það sem maður hugsar til á þessari stundu. Félagsskapurinn, vináttan og þær ljúfu stundir í sigrum og ekki síður í mótlæti sem menn takast á við saman í íþróttum.

Eftir þetta ár og kynnin af Sigga var alltaf einhver taug okkar á milli þótt samskiptin væru ekki mikil. Alltaf var gott að hitta Sigga á vellinum og finna hlýjuna og léttleikann. Siggi Dags var bara flottastur innan vallar sem utan. [...]Blessuð sé minning Sigga Dags.“