Guðmundur Gunnarsson, fyrrverandi formaður Rafiðnaðarsambandsins kveðst vera sammála Aðalheiði Ámundardóttur, blaðamanni á Fréttablaðinu. Guðmundur deilir tveggja ára frétt DV þar sem Aðalheiður sagði vanda sauðfjárbænda felast í því að lambakjöt bragðaðist illa, væri lélegt vara og Íslendingar hefðu ekki áhuga á að kaupa það. Aðalheiður sagði:
„Af hverju í andskotanum má ekki segja það upphátt? Menn eru alltaf að ljúga því einhvern veginn að þetta kjöt sé gott. Hvaða rugl er það?“ Þá bætti Aðalheiður við að sauðfé eyðileggi landið, fari illa með skattfé og haldi uppi háau matarverði.
„Það er síðri vara en flest annað kjöt og það dugar ekki einu sinni lengur til að halda Framsóknarflokknum á lífi (sem ég er reyndar ekkert miður mín yfir þannig lagað). Við verðum að horfast í augu við þetta. Það er ekki hægt að takast á við vanda sauðfjárbænda ef við brjótum ekki tabúið um gæði vörunnar,“ sagði Aðalheiður.
Guðmundur kveðst að mörgu leyti sammála Aðalheiði. Hann segir íslenskt lambakjöt í verslunum vera afar misjafnt. Hefur Guðmundur oft hent bitunum í ruslið því þeir voru ekki ætir. Sumir sem til þekkja segja vandamálið vera það að lambakjöt hér á landi sé fryst allt of snemma eftir slátrun og aðeins látið hanga í sólarhring. Sá sem bendir á þetta er búsettur í Danmörku kaupir þar oft lambalæri frá Nýja Sjálandi og Suður Ameríku og segir það stundum mikið betra kjöt en það íslenska. Aðrir telja að besta kjötið sé flutt erlendis á markað.
Guðmundur segir: Sumt er ólseigt þó það séu í þeim flokka að það eigi að vera í flokknum bestur bitarnir. Og það er staðreynd að íslenska lambakjötið er nákvæmlega ekkert betra en það erlenda og í mörgum tilfellum einfaldlega lakara. Oft eins og gamalt rollukjöt. Guðmundur segir síðan á öðrum stað:
„Það er innistæðulaus mýta um að íslenskt lambakjöt sé það besta í heimi.“
