Guðlaug er látin: „orð verða fá­tæk­leg á stund­um sem þess­um“

Guðlaug Björg­vins­dótt­ir fædd­ist í Reykja­vík 30. maí 1972. Hún lést á líkn­ar­deild Land­spít­al­ans í Kópa­vogi 10. des­em­ber 2019 eft­ir stutta en erfiða bar­áttu við krabba­mein. Guðlaugu er lýst sem frábærum kennara sem var heiðarleg í samskiptum, byggði upp traust við nemendur og þótti klár, hlý og skemmtileg. Þá tók hún að sögn nemenda eineltismál sem upp komu föstum tökum. Fylgdi hún nemendum sínum eftir löngu eftir að skólagöngu þeirra lauk.

Árið 1994 hóf Guðlaug nám við Kenn­ara­há­skóla Íslands, KHÍ, og út­skrifaðist með B.Ed-gráðu árið 1997. Árið 2002 hóf hún nám við fram­halds­deild KHÍ.

Frá ár­inu 2012 lagði Guðlaug stund á MA-nám í náms- og kennslufræðum, með áherslu á kennslu­fræði og skólastarf. Rann­sókn­ar­efni henn­ar var rann­sókn á því hvað ein­kenn­ir kenn­ara sem ná góðum ár­angri.

Guðlaug starfaði einnig á árunum 1993 til 1994 við sjó­mennsku. Var hún há­seti og kokk­ur á tog­ara og línuveiðiskipum sem gerð voru út frá Ólafs­firði.

Guðlaug hóf störf sem kenn­ari eft­ir út­skrift 1997 og starfaði hjá Hamraskóla, Norðlinga­skóla, Borgaskóla, Voga­skóla, Folda­skóla og Smára­skóla.

Hún hélt fjölda fyr­ir­lestra fyr­ir kenn­ara og kenn­ara­nem­end­ur, einkum í tengsl­um við fjöl­greind­ir, kennslu­fræði, nýj­ar leiðir í náms­mati og náms­grein­arn­ar; krist­in fræði, siðfræði og trú­ar­bragðafræði. Guðlaug starfaði við náms­efn­is­gerð fyr­ir Náms­gagna­stofn­un og Bisk­ups­stofu.

Guðlaug þátt í ým­iss kon­ar fé­lags­störf­um. Hún var formaður Fé­lags kenn­ara í kristn­um fræðum, siðfræði og trúarbragðafræðum og sat í stjórn Kenn­ara­fé­lags Reykja­vík­ur. Þá sat hún í stjórn Fé­lags sjálf­stæðismanna í Grafar­vogi.

Í kveðju til Þorgeirs, sonar Guðlaugar segir Anna Karen Scheving fyrrverandi nemandi:

„Hún var kennari minn í 6. og 7. bekk í Foldaskóla og var fyrsti og eini kennarinn sem reyndi að uppræta einelti sem ég varð fyrir. Hún var til staðar fyrir mig þegar ég vissi ekki að það væri í boði. Mamma þín var með fallegt hjarta og verð ég henni alltaf þakklát.“

Í kveðju frá Félagi Sjálfstæðismanna í Grafarvogi segir:

„Orð verða fá­tæk­leg á stund­um sem þess­um, en minn­ing­arn­ar ylja nú þegar við kveðjum góða vin­konu. Gulla átti sæti í stjórn Fé­lags sjálf­stæðismanna í Grafar­vogi um ára­bil og var afar vilj­ug til allra verka. Hún stóð vakt­ina í próf­kjör­um, fund­um, kosn­ing­ar­vök­um og öðrum viðburðum. Ávallt rögg­söm, bjart­sýn og full af ríkri rétt­lætis­kennd. Sú rétt­lætis­kennd skein einnig vel í gegn þegar talið barst að starfi henn­ar sem kenn­ari. Gulla bar um­hyggju fyr­ir nem­end­um sín­um, ræddi starfið sitt af alúð og hafði skýra sýn á það hvernig skóla­kerfið ætti að virka fyr­ir öll börn og hvar væru tæki­færi til úr­bóta.

Nú í nóv­em­ber fóru fé­lags­menn, að Gullu meðtal­inni, í heim­sókn til sjálf­stæðismanna á Akra­nesi. Sú ferð og þær minn­ing­ar sem hún skil­ur eft­ir sig er okk­ur nú ein­stak­lega dýr­mæt. Að sjá vin­konu okk­ar sjálfri sér líka, þrátt fyr­ir að sjúk­dóm­ur­inn væri far­inn að láta til sín taka á þeim tíma, blés von í brjóst og á þeim tíma var það óhugs­andi að svo skamm­ur tími væri eft­ir.

Gulla var af­skap­lega stolt af Þor­geiri syni sín­um og sam­band þeirra mæðgina var aug­ljós­lega al­veg ein­stakt. Í veik­ind­um henn­ar hef­ur komið skýr­lega í ljós að hún læt­ur eft­ir sig góðan dreng sem mun halda minn­ingu móður sinn­ar fal­lega á lofti. Miss­ir Þor­geirs og annarra aðstand­enda er mik­ill og vil ég fyr­ir hönd fé­lags­ins senda þeim okk­ar inni­leg­ustu samúðarkveðjur.“

Þor­vald­ur Tolli Ásgeirs­son, formaður FSG

Starfsfólk Hamraskóla skrifar einnig minningarorð í Morgunblaðið í dag. Þar segir meðal annars:

„Heil­agi stóll­inn“ og „kærast­inn“. Já, húm­or­inn var aldrei langt und­an og þú sást gjarn­an skop­legu hliðar til­ver­unn­ar. Það varð uppi fót­ur og fit í starfs­manna­hópn­um þegar þú talaðir reglu­lega um kær­ast­ann á sam­fé­lags­miðlum. Svo kom í ljós að kærast­inn var göngugrind­in sem þú fékkst þegar þú átt­ir erfitt með að ganga óstudd vegna veik­inda þinna. Heil­aga stól­inn fékkstu að gjöf og kunn­ir svo vel að meta að hann var bara fyr­ir þig og eng­an ann­an.

Þær voru ófá­ar sög­urn­ar þínar sem byrjuðu á „nem­end­ur mín­ir“ eða „nem­andi minn“. Þú varst vak­in og sof­in yfir vel­ferð þeirra, dug­leg að brjóta upp kennsl­una og í huga þínum var mik­il­vægt að námið hentaði öll­um. Þú varst til dæm­is ör­ugg­lega með þeim fyrstu sem lögðu fyr­ir „svindlpróf“ þar sem nem­end­ur máttu koma með svindlmiða. En þú viss­ir að þegar upp var staðið voru þeir nán­ast óþarf­ir því að aðallær­dóm­ur­inn fólst í að skrifa þá og all­ir komu vel und­ir­bún­ir. Þú hvikaðir aldrei frá settu marki í kennsl­unni og hætt­ir ekki fyrr en verk­efn­inu var lokið.

Þú varst ein­stak­lega dug­leg að fara með nem­end­ur í vett­vangs­ferðir, allt frá því að fara á kaffi­hús og í ísbúð til þess að fara á vís­inda­safn, í sjó­ferð, fjall­göngu, hús­dýrag­arðinn og Naut­hóls­vík svo eitt­hvað sé nefnt.

Kjartan Magnússon fyrrverandi borgarfulltrúi Sjálfstæðismanna skrifar:

Við frá­fall Guðlaug­ar Björg­vins­dótt­ur verður mér hugsað til mann­kosta henn­ar sem og mik­illa og óeig­ingjarnra kennslu­starfa. Sem kenn­ari var Gulla full eld­móðs og lagði sig alla fram um ár­ang­ur og vel­ferð nem­enda.

Fyr­ir þrem­ur árum bauð Gulla mér að heim­sækja Hamraskóla og fylgj­ast með kennslu þar í til­efni af umræðu sem þá átti sér stað um kenn­ara­starfið. Ég sett­ist þá á skóla­bekk í 7. GB eina morg­un­stund og sá hvernig stjórnsemi Gullu nýtt­ist til fulln­ustu í fjöl­mennri bekkj­ar­deild. Hún fór á milli borða eins og hvít­ur storm­sveip­ur og sá um að all­ir gætu haldið áfram á sín­um hraða. Var með ólík­ind­um hversu vel hún gat haldið blönduðum hópn­um að verki þar sem nem­end­ur voru mis­jafn­lega á vegi stadd­ir. Á meðan við „nem­end­urn­ir“ hvíld­umst í há­deg­is­hléi sinnti hún gæslu í mat­sal og ein­stak­lings­bundn­um er­ind­um nem­enda, sem fylgdi síst minna álag en kennsl­an um morg­un­inn. „Öllum mönn­um kom hann til nokk­urs þroska,“ seg­ir í Heimskringlu um Erl­ing Skjálgsson á Sóla. Finnst mér þessi setn­ing lýsa Gullu vel.

Sakna ég þess að geta ekki oft­ar skipst á skoðunum og gamanyrðum við Gullu og þegið heil­ræði frá henni. En minn­ingu um ynd­is­lega konu og ein­stak­lega kraft­mik­inn kenn­ara, sem marg­ir eiga mikið að þakka, mun ég halda í heiðri á meðan mér end­ast dag­ar.

Fjöl­skyldu Gullu sendi ég inni­leg­ar samúðarkveðjur.

Í minningargrein frá starfsfólki Borgaskóla segir:

„Það er með tár í aug­um og söknuði sem við, starfs­fólk áður Borgaskóla, kveðjum Gullu. Hún var kenn­ari við skól­ann þar sem hún ávann sér virðingu og vænt­umþykju, ekki bara starfs­manna held­ur einnig for­eldra og nem­enda. Hún var kenn­ari af guðs náð, var ein­stak­lega góð við nem­end­ur, um­vafði þá ástúð og sinnti þeim hverj­um og ein­um af at­hygli. Henni var sér­stak­lega annt um vel­ferð þeirra og fylgd­ist með þeim löngu eft­ir að þeir höfðu lokið skóla­göngu sinni hjá okk­ur

Hún var já­kvæð og gott að starfa með henni, var mælsk og rök­föst og hafði þekk­ingu á mál­efn­um bæði al­mennt jafnt sem og skóla­starfi. Skólaþróun var henni mjög hug­leik­in, hún hafði skarpa sýn á skólastarf, um­bæt­ur í kennslu og sér­stak­lega verk­efna­gerð. Þar var hún á heima­velli, óþrjót­andi brunn­ur nýrra verk­efna og hug­mynda og það voru ekki aðeins nem­end­ur sem nutu góðs af held­ur aðrir kenn­ar­ar og starfs­menn.

Eng­inn lif­ir líf­inu án þess að á reyni en Gulla tókst á við allt slíkt með æðru­leysi og hug­rekki. Hún var heil­steypt og góð mann­eskja sem við minn­umst með hlýhug og gott að geta rifjað upp, þó að án henn­ar sé, sög­urn­ar henn­ar og hlát­ur­inn sem þeim fylgdu.

Útför Guðlaug­ar var gerð frá Grafar­vogs­kirkju í dag, 23. des­em­ber 2019.