Það getur verið að ritstjóri Fréttatímans um liðna helgi hafi einmitt hitt naglann á höfuðið. Gunnar Smári Egilsson skrifar um ómögulegar tilraunir flokkanna til að mynda ríkisstjórn og rifjar upp nýleg dæmi þar sem almenningur refsar stjórnmálaflokkum harðlega. Til dæmis að síðustu ríkisstjórnir hafi verið felldar af almenningi með látum. Fráfarandi stjórn var hrópuð niður síðasta vor og fékk lítil fylgi í næstu kosningum og ríkisstjórnin þar á undan tapaði Icesave málinu og var harðlega refsað í kosningunum á eftir, fengu hroðalega útkomu. Austurvöllur er fólksins núorðið og tími til kominn að kjósendur sýndu stjórnmálamönnum meira aðhald en áður. Stjórnmálin óttast refsingarnar og taka alvarlegar en áður loforð sín fyrir kosningar. Þess vegna nær enginn saman stjórn.
En víða eru nú uppi hneykslisraddir um að stjórnmálamenn og leiðtogar flokkanna séu að misbjóða þjóðinni með einhverjum hætti með seinagangi í stjórnarmyndun, rúmum fimm vikum eftir kosningar. Kjósendum verður ekki gert til geðs þessa dagana. Það er nefnilega næsta víst er að sama fólk myndi úthrópa flokkana og þingmenn hræsnara og væna þá um spillingu og allt það, myndu málamiðlanir vera gerðar milli flokka og ríkisstjórn smella saman. Ef flokkarnir gæfu eftir í tilteknum málum yrðu þeir úthrópaðir svikarar við kosningaloforðin eins og ávallt gerist. Í samsteypustjórn þarf hins vegar að gefa og taka, mjög einfalt. Í þessum efnum er ágætt að hafa í huga að þingið er að stórum hluta nýtt, þar sitja nýjir þingmenn sem hafa þá von í brjósti að gera vel fyrir land og þjóð. Þeir hafa ábyggilega fáir, ef nokkur, illt eitt í huga þegar þeir fengu úthlutaði valdinu til að sitja á Alþingi – og kannski í ríkisstjórn.
