Björgvin segir mannréttindi aldraðra vera brotin þar sem þeir verst settu séu ófærir um að taka þátt í samfélaginu. Aldraðir vilja að lífeyrir hækki í samræmi við laun á almennum vinnumarkaði og að kjaragliðnun sem varð árið 2009, þegar lífeyrir var frystur, verði leiðrétt.
Fréttaskýringaþátturinn Spegillinn á RÚV gerði ítarlega úttekt á kjörum aldraðra í gærkvöld og þar kom vel fram hvað margir eldri borgarar lifa við kröpp kjör. \"Hver er staðan, manni vefst nú bara tunga um tönn.“ Þetta var viðkvæðið þegar fréttamaður Spegilsins spurði hóp eldri kvenna hvað þeim fyndist um kjör aldraðra. Þær sátu saman, nokkrar konur á níræðisaldri, við langborð í mötuneytinu í Árskógum, félagsmiðstöð fyrir aldraða í Breiðholti, en allar eru þær ekkjur og búa einar í sjálfseignaríbúðum fyrir aldraða. Þær fá ekki mikið frá lífeyrissjóðum og hafa sumar gripið til þess ráðs að taka veð í íbúðum sínum til að eiga fyrir lyfjum og öðrum útgjöldum. Þær eiga til hnífs og skeiðar en segjast ekki geta leyft sér það sama og áður. Þeir sem eru eignalausir eða leigja hafa það sjálfsagt verra, segja þær. Strípaðar bætur duga skammt.
„Ég hef til dæmis eiginlega ekkert annað í bili,\" sagði ein þeirra í Speglinum: \"Ég er búin að eyða öllum peningum sem ég gat notað í skemmtilegheit. Ég segi það ekki, ég hef nóg að borða. En þetta er ekki til að gera nokkurn skapaðan hlut, ekki gefa barnabörnum neitt. Maður er eins og fátæklingur með þetta frá tryggingunum,“ sagði kona sem áður vann á skrifstofu, elliheimili og í búð, svo nokkur dæmi séu nefnd. Hún greiddi ekki í lífeyrissjóð nema síðustu árin sem hún vann: \"Ég held ég sé með um tíu þúsund krónur í lífeyrissjóð, eitthvað svoleiðis,“ sagði hún og bætti við að það hafi verið mikil viðbrigði fyrir sig að fara á lífeyri.
Önnur kona sem rætt var við fær meira út úr lífeyrissjóðnum en segir það litlu skila: \"Ég er með lífeyrissjóð upp á kannski 80 þúsund og þá passar Tryggingastofnun það að skammta mér þannig að ég fari ekki uppfyrir 200. Það er króna á móti krónu þannig að því meira sem ég legg í pakkann því minna borgar Tryggingastofnun þannig að okkur er haldið á hungurmörkunum. Þó að það sé viðurkennt að lágmarks framfærslukostnaður sé miklu hærri,“ sagði hún.
Þeir sögðu matinn vera dýran, svo og húsgjöldin, lyfin, sérstaklega á fyrsta úttektartímabili áður en afsláttur fæst. Þær fari ekki mikið í leikhús og bíó, þrátt fyrir að hafa gert það áður fyrrr, hvað þá til útlanda: \"Ég fór mikið út áður og hafði ofboðslega gaman að, ég geri það ekki núna,“ sagði ein konan.
Fram kom að þær reiða sig á sparnað eða að taka lán út á íbúðina: \"Fólk er að selja bankanum íbúðirnar sínar eða taka lán út á íbúðina til að nota lánið til daglegra nota. Við köllum þetta að éta íbúðina sína, þannig getur maður haft aura á móti því sem Tryggingastofnun skammtar okkur,“ sagði ein og stalla hennar tók undir: \"Þetta gerum við, það er ekki séns að lifa eins og venjuleg manneskja af svona.“
Þær sögðust ekki veigra sér við að gera þetta, til þess að börnin erfi meira heldur þvert á móti: \"Í mínu tilfelli eru börnin alltaf að fá mig til að taka meira og meira, það er ekki málið. Mér bara leiðist að láta bankana klára þetta upp fyrir manni áður en maður drepst.“
