Halldór Guðmundsson, rithöfundur og fyrrverandi forstjóri Hörpu, opnar sig í nýjum pistli á Facebook um tíma sinn í Hörpu og líkir samskiptum sínum við hið opinbera og eigendur Hörpu við skáldskap Franz Kafka, sem þekktur er fyrir súrrealísk sköpunarverk sín.
Pistillinn hefur fengið mikla athygli á Facebook en Halldór segir að þrátt fyrir að hæfara fólk hafi tekið við af sér, óttist hann að eðli starfans sé hið sama.
Saklaus skemmtisaga ef hún væri ekki svona dýr
Hann segir að eitt helsta vandamálið sem hann hafi staðið frammi fyrir hafi veirð auglýsingaskilti á Sæbrautinni í eigu Hörpu. Það hafi ekki verið á deiliskipulagi Reykjavíkurborgar og því haf Harpa ekki getað fengið fullgilt leyfif yrir samkomuhaldi og vínveitingum, þar sem ekki hafi farið fram lokaúttekt á byggingunni.
„Ekki á ég von á því að saklausir lesendur hafi nokkurn tímann sótt um breytingu á deiliskipulagi, fremur en höfundur þessa pistils. Eigum við ekki bara að segja sem svo að það sé allnokkurt bauk, það þarf arkitekta og verkfræðinga til að útfylla þau eyðublöð og koma til skila með lögmætum hætti.“
Hann segir að þetta væri saklaus skemmtisaga, ef hún væri ekki svona dýr. „Allt væri þetta saklaus skemmtisaga, ef hún væri ekki svona dýr, og það mætti ekki lesa hana – eins og ýmsar sögur Kafka – sem táknsögu. Harpa er í almannaeigu. Húsið var sannarlega og að vonum umdeilt á sínum tíma, en mjög hefur dregið úr þeim deilum, því þorri þjóðarinnar hefur sótt sér þangað skemmtun og fróðleik auk þess sem húsið laðar að sér á aðra milljón ferðamanna á hverju ári; ennfremur skilar starfsemin í húsinu gjaldeyristekjum í þjóðarbúið á við vænan skuttogara.“
Eigendum uppsigað við húsið
Halldór bendir þá á að eignarhald almennings á Hörpu sé í gegnum ríki og borg. Komið hafi þær stundir þar sem honum hafi fundist að engum væri meira uppsigað við húsið en einmitt eigendunum sjálfum. Þó hafi hann talið sig vita að það væri ekki meiningin.
„Fyrir það eitt að skrá Hörpu sem eiganda hússins, í stað Tótusar, hugðist sýslumaðurinn í Reykjavík rukka okkur um ríflega 300 milljónir í stimpilgjöld. Með ærnum (lögfræði)kostnaði og mörgum fundum tókst að koma í veg fyrir það. Þá sendi Þjóðskrá áskorun um að láta gera brunabótamat hússins, sem ég hélt í sakleysi mínu að hefði verið gert fyrir löngu. Fyrir það þarf að greiða svokallað skipulagsgjald, í kringum 70 milljónir. Sem bætast við alls kyns önnur gjöld sem lögð er á húsið og skulu ekki öll tíunduð hér, enda engin leið að hafa í við tollheimtumenn í þeim efnum.“
Borgaði milljón á dag í fasteignagjöld
Þá rifjar Halldór upp fasteignagjöldin sem Harpa þurfti að greiða auk málaferla við eigendur hússins.
„Þegar ég var þar húsvörður borgaði Harpa röska milljón á dag, eða sem nemur einni Eldborgarleigu, þrisvar til fjórum sinnum meira á fermetra en önnur stórhýsi á landinu (t.d. Smáralind, Kringlan eða Leifsstöð). Það hefur verið í sakleysi þess sem var nýbyrjaður sem ég spurði eigendur hvort ekki mætti breyta því. Jú, var svarið, þú getur farið í mál við okkur. Svo í nokkur ár rak Harpa mál á hendur eigendum sínum, stórt og dýrt og þvælið gegn harðsnúinni vörn, í þeim eina tilgangi að húsið mætti verða rekstrarhæft.“
Hann rifjar upp að Harpa hafi unnið málið í Hæstarétti, það hafi þó verið skammgóður vermir:
„En það var skammvinn sæla og fljótlega fundu tollheimtumenn leiðir til að halda álögum á húsið svo gott sem óbreyttum, hvað sem leið sigrum Hörpu fyrir dómstólum. Er nema von að þá hafi mér ekki hugnast að standa í þessu lengur?“
