Í augum hælislausra Gyðinga um heim allan er Ísrael áfram ættjörðin. Ættjörð sem er hafin yfir alla gagnrýni.
En sem er þó er ekki þjóð tómra vammlausra Gyðinga. Allt sem Ísrael varðar taka Gyðingar afstöðu til. Óháð lögheimili eða ríkisfangi. Það er mergur málsins.
Nú á forsætisráðherra Ísraels í vök að verjast. Lengi hefur það loðað við hann og einginkonu hans að þau hjónin væru líkast til mútuþæg. Ekkert hefur verið sannað sem styður slíkar flökkusögur eða munnmæli um slíkt. Þau hjónin sýna æðruleysi og neita allri sök.
Gyðingar um heim allan hafa brugðist mismunandi við. Ískyggilegustu ásakanirnar virðast sprottnar af pólitískum illvilja í garð þeirra hjóna.
Undir forsæti forsætisráðherrans hefur Ísraelsríki títt ögrað alþjóða lögum og reglum. Því kann að vera kærkomið tækifæri fyrir erlenda óvini Ísraelsríkis að grípa til rógs af þessu tagi.
Aðrir benda á að finna megi sannanir fyrir spillingu og mútuþægni. Án þess að bera þær fram. Þetta er sem sagt galdrafár.
Stjórnmálaskýrendur í Ísrael hafa rifjað upp að í alkþjóðasamskiptum sýnast gilda tvennskonar siðferðilegur mælikvarði.
Annar fyrir stórþjóðir.
Hinn fyrir smáríkið Ísrael.
Nú stofnar fólk í Ísrael til uppþota og óspekta á götunum í bæjum og borgum Ísraels. Þar eru á ferð annaðhvort hamslausir ofstækismenn eða ósérhlífnir strangtrúaðir Gyðingar.
Líta Ísraelsmenn fremur á sig sem Ísraela en Gyðinga?
Þorri þeirra vilja vera borgarar venjulegs ríkis og þeim er í mun að skapa venjulegt ríki.
Það er torsótt fyrir þá. En Gyðingar vilja skapa fordæmi. En er það vilji þorra Ísraelsmanna?
Davíð Ben-Gúrion leiðtogi Ísraels skilgreindi það sem eilíft markmið hins endurborna Ísraelsríkis:
\"Við munum ekki útbreiða réttlæti og frið meðal þjóðanna með auðæfum valdi eða fólksfjölda heldur með því fordæmi sem við gefum með lífi okkar og aðeins á þann hátt munum við sjálf öðlast frið.\"
Þrátt fyrir stæltan vilja eru Gyðingar því skiljanlega beiskir.
