Árið 2010 samþykkti Alþingi lög um að hvort kyn um sig mætti ekki vera innan við 40 prósent af stjórnarmönnum í fyrirtækjum með fimmtíu starfsmenn eða fleiri. Lögin tóku gildi haustið 2013 og því gafst fyrirtækjum, þar með talið lífeyrissjóðum, dágóður aðlögunartími. Árið 2013 voru konur 25 prósent af stjórnarmönnum allra fyrirtækja samkvæmt tölum Hagstofunnar. Í fyrra var hlutfallið 25,9 prósent. Hægt virðist ganga. Það sem er athyglisvert er að fólk, þvert á flokka og hagsmunasamtök var ansi sammála um að kynjakvótinn væri nauðsynlegur. Stjórnendur í viðskiptalífinu, svo sem Birna Einarsdóttir, bankastjóri Íslandsbanka hvatti fyrr á árinu stjórnvöld til að halda kvótalögunum til streitu. Liv Bergþórsdóttir,einn farsælasti stjórnandi fyrirtækis hér á landi og forstjóri Nova, sagðist hafa orðið sannfærð um gildi kvótalaganna þegar hún öðlaðist reynslu í atvinnulífinu.
Athyglisvert er einnig að lítil gagnrýni kemur fram á þá ákvörðun Viðreisnar, stjórnmálaflokks sem telst til hægri frjálslyndra afla, að viðhafa kynjaskiptan fléttulista fyrir komandi kosningar. Hafa frjálsyndir og hægri sinnaðir einstaklingar, bæði í atvinnulífinu og stjórnmálum, sæst á leiðina sem talin var ótæk forsjárhyggja og ólýðræðisleg vinnubrögð fyrir um áratug? Og gerðist það bara svona hægt og hljótt?
