Mitt í þeirri margra daga þjóðhátíð sem ríkt hefur hér á landi vegna sögulegrar framgöngu íslenskra knattspyrnumanna í Frakklandi heldur Íslenska þjóðfylkingin aðalfund sinn og kemst að þeirri niðurstöðu að íslensk menning sé svo einstök að ekkert utanaðkomandi megi trufla hana á nokkurn máta.
Hugmyndafræði þessa hóps er á þá leið að samfélagið á Íslandi taki öllum öðrum þjóðfélagsgerðum fram - og sé í raun og sann svo einstakt og afburðasnjallt að það verði að setja í sérstakan verndarflokk í heimi hér svo það veikist ekki og hvað þá sýkist af völdum lélegra og hættulegra undirmálsþjóða.
Þessi klíka íslenskra þjóðernissinna vill á yfirborðinu banna íslam á Íslandi, vinna gegn fjölmenningu og herða innflytjendareglur að miklum mun, en undir niðri vill hún auðvitað eins og önnur þjóðrembuframboð Evrópu ala á andúð og hatri á öðrum kynþáttum en hvítu fólki í nafni alhæfingarinnar um að þeir séu hættulegir og til alls líklegir að splundra gamaldags vestrænni menningu.
Það ber að gjalda varhug við svona orðræðu sem hefur öldum saman skipt mannlífinu á jörðinni í þá betri og verri, hærri og lægri, þá réttháu ogg réttlausu. Þessi galna hugsun snýst á endanum um þá útvöldu sem leyfist allt á kostnað úrhraksins.
Ísland þarf ekki ofstæki og mannfyrirlitningu. Ísland þarf mannúð og umburðarlyndi. Ísland þarf öðru fremur á mannréttindum að halda.
Og einmitt þessa dagana þegar þjóðin ber höfuðið hátt er ekki við hæfi að falla á forheimskunni.
