\"Verðtryggða krónan er ekki aðeins sérstök mynt. Í raun og veru virkar hún að miklu leyti eins og erlendur gjaldmiðill. Ríkissjóður notar svo þriðju myntina, dollara, í bókhaldi stærsta fyrirtækisins sem nýtir orkuauðlindir landsmanna.\"
Þeta skrifar Þorsteinn Pálsson í nýjasta pistli sínum á Hringbraut og bætir við að í sama tilgangi noti stóriðjan líka erlenda mynt. Útgerðin geri einnig upp í erlendri mynt. Og ferðaþjónustan noti erlenda mynt í bókum sínum.
Í reynd sé krónan bara fyrir almúga fólks, launþegana sem sveiflist með henni eins og trjágreinar í vindi; hefðbundna krónan leiki ekki jafn stórt hlutverk í fjármálakerfinu og í bókhaldi mikilvægustu fyrirtækjanna eins og margir haldi. Það flæki stjórn peningamálanna. Vaxtabreytingar á hefðbundnu krónunni virki ekki með sama hætti á verðtryggðu krónuna og enn síður allar erlendu myntirnar sem atvinnulífið noti.
Tilskrif Þorsteins er í tilefni af þeim orðum Ásmundar Einars Daðasonar, nýs þingflokksformanns Framsóknarflokksins að verðtrygging og vextir leiki almenning grátt. Hann hafi boðað málefnbalega umræðu um úrbætur í þessum efnum fyrir nokkrum vikum, en enn heyrist ekkert um lagfæringar, ef til vil vegna þess að stjórnarliðar vilji ekki horfast í augu við hinn raunverulega vanda; hér á landi noti hver sína mynt, allt eftir hagsmunum fyrirtækja og stofnana sem eiga í hlut.
\"Sviðsmyndin er þess,\" skrifar Þorsteinn: \"Formaður þingflokks Framsóknar og reyndar miklu fleiri vilja rífa verðtryggðu krónuna upp með rótum. Fjármálaráðherra, sem fer með eignarhlut skattborgaranna í Landsvirkjun, og eigendur öflugustu fyrirtækjanna í þremur höfuðatvinnugreinum landsins mega svo ekki til þess hugsa að sjá hefðbundnu krónuna í bókhaldinu.
Að þessu virtu er óhjákvæmilegt að spyrja: Getur lausnamiðuð umræða um þessa flóknu gjaldmiðlaskipun í jafn litlu hagkerfi farið fram án þess að taka möguleikann á aðild að alþjóðlegri mynt með í reikninginn? Því fylgja að sönnu ýmis vandamál að einfalda kerfið með þeim hætti. En verður hjá því komist að ræða þau og bera saman við galla núverandi ástands án upphrópana,\" spyr Þorsteinn.
Og endar grein sína svo: \"Vel má vera að lausnamiðaðri umræðu ljúki með því að útiloka þennan kost. En er hægt að byrja hana með því að útiloka hann?\"
