Hinn hefðbundni íslenski fjórflokkur er við það að falla niður fyrir 50 prósenta gólfið samkvæmt nýjustu fylgiskönnunum en það hefur ekki áður gerst frá því íslenska flokkakerfið byrjaði að mótast um miðbik síðustu aldar.
Fyrir örfáum áratugum þótti tíðindum sæta að fjórflokkurinn valdaði ekki um 90% af fylginu hér á landi, en hverjar þingkosningarnar af öðrum leiddu það í ljós að enda þótt fylgissveiflur væru nokkrar á miðju kjörtímabili skiluðu kjósendur sér á hefðbundna flokka á kjördegi. Á þessum tíma, eða fyrir aldarfjórðungi eða svo, gátu flokkarnir fjórir gengið nokkurn veginn að kjósendum sínum vísum. Með tilkomu Kvennaframboðsins og Borgaraflokksins á níunda áratugnum riðlaðist þetta kerfi lítillega og má heita að helmingaskipti róttækra félagshyggjumanna og jafnaðarmanna á vinstri vængnum hafi þar með riðlast sem síðar leiddi til samstarfs Reykjavíkurlistans í borginni og seinna stofnunar Samfylkingarinnar sem átti að festa breiðfylkingu fólks á vinstri vængnum í sessi. Á hægri vængnum náðu flokksbrotin úr sterkum Sjálfstæðisflokki undir forystu Davíðs Oddssonar ekki að skjóta rótum enda var gamli hægriflokkurinn þá löngum svo miðsækinn, rétt eins og vinstrihreyfingin varð raunar líka, að kraftinn þvarr smám saman úr eina raunverulega miðjuflokknum, Framsóknarflokknum, sem reyndi um tíma að nútíma- og alþjóðavæðast en jafnan án mikils árangurs. Það sem gerst hefur síðan er að gjáin milli félagshyggjuflokkanna hefur reynst óbrúuð og bæði Framsókn og Sjálfstæðisflokkur hafa færst til hægri og raunar lokað úti margt það frjálsræði sem þeir þrifust löngum á. Fyrir vikið hefur myndast pláss fyrir nýjan miðsækinn hægriflokk sem hefur frjálslyndi og víðsýni að leiðarljósi.
Fjórflokkurinn hefur engan veginn náð sér aftur á strik eftir bankahrunið og virðist vera að líða undir lok sem kjölfestan í íslenskri pólitík. Lengi vel héldu menn eflaust að hann væri öruggur með þrjá fjórðu hluta þess fylgis sem er til skiptanna í íslenskri pólitík, en það virðist vera liðin tíð eins og sjá má nú af hverri fylgiskönnuninni af annarri, nú síðast Gallup-könnun sem birtist á RÚV í gærdag, en þar er hinn hefðbundni fjórflokkur; VG, Samfylking, Framsókn og Sjálfstæðisflokkur með samanlagt 54% fylgi sem er það langminnsta sem blokkin hefur fengið á síðustu 70 árum.
Krafan um virkara lýðræði, ábyrgari þingstörf og heiðarlegra samtal við þjóðina í stað hefðbundins valdhroka, þrásetu og illmælgi virðist vera leiðarstefið í þjóðmálaumræðunni nú um stundir; fólk vill stjórnmál á pari við það sjálft í stað upphafningar og valdabrölts. Á þessari bylgju rísa Píratar sem sá flokkur helstur sem hefur ekki makað sig vanalegum pólitískum óhreinindum - og mælist nú með meira fylgi en stjórnarflokkarnir samanlagt.
Spurningin er aðeins þessi; getur hefðbundin loforðapólítík snúið þessu við eða er hún búin að vera?
