Þúsundir landsmanna leggja sér kæsta skötu til munns í dag. Talið er að í einhverjum tilvikum hafi þurft að banna ákveðin afbrigði innan borgarmarkanna!
Prófessor við Háskóla Íslands, Rúnar Helgi Vignisson, þýðandi, kennari og rithöfundur, vitnar í Vísindavefinn í færslu sinni á fésbók í dag um sögu skötunnar.
Skata er kæst þannig að börðin eru tekin af, þau sett í ílát og látin standa í einhverjar vikur þar til fiskurinn er tilbúinn. Kæsing sé möguleg vegna þeirra efna sem eru í brjóski fisksins, efna sem við skulum ekki tala nánar um nema hvað þau umbreytast í ammóníak við kæsinguna sem skýrir lyktina sí(ó)vinsælu.
„Þorláksmessa er haldin til minningar um Þorlák helga Þórhallsson biskup í Skálholti. Hann lést 23. desember 1193 og var þessi messudagur tekinn upp honum til heiðurs og lögleiddur 1199. Þetta er því kaþólskur dagur og var mönnum ætlað að borða lélegt fiskmeti á þessum „föstu“degi. Skata veiddist helst á þessum árstíma við Vestfirði og því tóku áar mínir upp á því að éta hana en þróuðu einhvern veginn aðferð til að breyta henni í „mikið ljúfmeti“ eins og segir á Vísindavefnum.“
Lyktin er ekki allra og reifar Egill Helgason fjölmiðlamaður allsvakalega sögu af skötu sem sé verkuð þannig að hún verði fjólublá „og er svo sterk að þarf að mála heimili ef hún kemur þarna inn“ eins og Egill orðar það glettinn í gífuryrðastíl.
„Viðmælandi minn sagði að ekki væri óhætt að koma með slíka skötu inn fyrir borgarmörkin,“ skrifar Egill.
