Misjafnt hafast menn að á föstudagskvöldum. Meðan einhverjir eyða tímanum í vitleysu les ég lokakaflann í bók Dóru S. Bjarnason um þrjár merkilegar ævintýrakonur, sem hefðu týnst ef Dóra hefði ekki þrjóskast til þess að skrifa um þær. Brot - jú vissulega brot, ef ekki brotabrot, - en það glittir í ævintýrin þegar brotunum er raðað saman.
Nú er það í sjálfu sé ekki í frásögur færandi að ég leggist út af með bók, en tilviljanirnar í lífinu eru skemmtilegar. Allt í einu klingir í símanum og ég kíki á skilaboðin sem reynast vera frá Guðrúnu Vilmundardóttur sem spurði hvort hún mætti hafa eftir mér umsögn um bókina, sem hún sannarlega mátti, en eiginlega var sú ekki nægilega góð, því bókin er svo skemmtileg að á föstudagskvöldi, fjórum dögum fyrir jól, get ég ekki hugsað mér neitt betra en að ljúka lestrinum.
Fjölskyldur á flótta, draumurinn um betra líf, reyndar bara draumurinn um líf, því að í æðum rann gyðingablóð sem jafngilti dánarvottorði í sumum löndum. Mondrian var í vinahópi Ingibjargar frænku Dóru (Veru Simmilon fegrunarlæknir m.m.) og þeir Mussolini og Hitler í bakgrunninum.
Ég man að Jón Guðmundsson menntaskólakennari sagði einu sinni, og vitnaði í einhvern ónafngreindan: Guð forði okkur frá mikilmennunum.
Í bókinni sjáum við konur sem leita alltaf að betra lífi annars staðar. Þekkjum við ekki öll svoleiðis fólk? Og á meðan á leitinni stendur dynur ýmislegt yfir.
