Flest bendir til að Ólafur Ragnar Grímsson, forseti Íslands, ætli að gefa kost á sér enn eina ferðina þegar kosið verður næsta vor. Í viðtali í DV í dag svarar hann ekki með skýrum hætti hvort hann hyggist bjóða sig aftur fram í forsetakosningunum á næsta ári en eftirfarandi ummæli er talin gefa vísbendingu:
„Eitt af því sem skapar mér vanda í þessum efnum er að ég er sífellt að hitta fólk sem hvetur mig áfram. Það er óneitanlega umhugsunarefni hvers vegna hugarástand hjá þjóðinni sé með þeim hætti að það sé ekki yfirgnæfandi skoðun þorra þjóðarinnar, ef ekki allrar, að það sé í fínu lagi að ég hætti.“
Forsetinn gefur lítið fyrir umræðu um að forseti eigi að vera sameiningartákn. Hann segir embættið margslungið og fjölþætt. Sjálfur hafi hann orðið að taka ákvarðanir sem lítt séu til vinsælda fallnar. Verður ekki annað séð en að Ólafur líti svo á sem völd forsetaembættisins séu mikil og meiri en talið var áður en ÓRG settist á Bessastaði, virkjaði málskotsréttinn og fór að hafa meira um stjórn samfélagsins að segja en dæmi eru um í lýðveldissögunni.
Hann sér ekki eftir neinu sem hann hefur sagt um íslam og öfgatrúarbrögð en segir:
„Vandinn við umræðuna er að það má helst ekki tala jákvætt um árangur Íslendinga án þess að vera umsvifalaust sakaður um gamaldags þjóðrembu.“
Finna má þess víða stað í viðtali DV við forsetann að hann líti á sjálfan sig sem einhvers konar umræðufórnarlamb sakir þess umdeilanleika sem er um störf hans. En segist þó standa upp úr hafinu líkt og klettur:
„Þá er það visst áhyggjuefni að það skuli enn vera svo ríkt í hugum manna að það þurfi að vera á Bessastöðum einstaklingur sem ekki haggast í róti umræðunnar, bloggsins og hitans sem fylgir átökum dagsins. Þar með er ég ekki að segja að að ég sé eini maðurinn sem geti gegnt því hlutverki. Ég hef sagt við marga að það sé ekki hægt að gera þá kröfu á mig að ég sé alltaf þessi kjölfesta. Ég er búinn að vera lengi í þessu embætti og það felur í sér margvíslegar takmarkanir á einkalífi, sem ég ætla ekkert að tíunda, en eru hluti af þeirri upplifun og skyldum sem felast í embættinu.“
