Fæst skáld á Íslandi studdu Framsóknarflokkinn árið 1953 eftir því sem fram kemur í bloggfærslu Hannesar Hólmsteins Gissurarsonar. Hannes vitnar til skjals sem geymt sé í Borgarskjalasafni og skrifar í léttum dúr að að skjalið hafi verið í föggum Bjarna Benediktssonar en kunningi Bjarna hafi skrifað „í gamni“ um pólitíska kortlagningu 60 íslenskra rithöfunda í þingkosningunum 1953.
Í pistli Hannesar kemur fram að flestir rithöfundar voru í skjalinu taldir sjálfstæðismenn, átján, og má þar finna á listanum Ármann Kr. Einarsson, Davíð Stefánsson, Guðrúnu frá Lundi, Gunnar Gunnarsson, Gunnar Dal, Kristmann Guðmundsson, Sigurð Nordal og Tómas Guðmundsson.
Alþýðuflokksmenn voru samkvæmt listanum fimmtán og má nefna Guðmund Daníelsson, Guðmund G. Hagalín, og Þórodd Guðmundsson frá Sandi.
Fjórtán studdu Sósíalistaflokkinn, í þeim hópi voru taldir Elías Mar, Guðmundur Böðvarsson, Halldór K. Laxness, Jóhannes úr Kötlum, Magnús Ásgeirsson, Ólafur Jóh. Sigurðsson, Snorri Hjartarson, Stefán Jónsson og Þórbergur Þórðarson. Kynnu sumir að segja að mest væri mannvalið í þessari deildinni en Hannes fer engum orðum þar um.
Þjóðvarnarmenn voru átta: Agnar Þórðarson, Heiðrekur Guðmundsson, Jón Helgason ritstjóri (alnafni prófessorsins), Jón úr Vör, Kristján frá Djúpalæk, Sigurður Helgason, Steinn Steinarr og Þórunn Elfa Magnúsdóttir.
Fæstir voru svo framsóknarmenn samkvæmt skjalinu, þeir Guðmundur Frímann, Guðmundur Ingi Kristjánsson, Guðrún Jónsdóttir frá Prestbakka, Indriði G. Þorsteinsson og Kári Tryggvason.
Hannes setur sjálfur fyrirvara við heimildargildi plaggsins en ekki hafa allir tekið söguskýringu Hannesar um gamanþátt þessarar kortlagningar vel. Á samfélagsmiðlum hefur verið rifjað upp að samkvæmt sagnfræðilegum rannsóknum hafi pólitískar njósnir t.d. á mannfleiri vinnustöðum verið stundaðar. Framgangur fólks og tækifæri til frama hafi verið misjöfn eftir meintum pólitískum áhuga fólks og því megi skoða þessar „gamansömu“ upplýsingar í fleiri en einu ljósi.
