Ingibjörg Elsa Björnsdóttir umhverfisefnafræðingur, gagnrýnir áherslur um loftslagsmál hér á landi og hagsmunahyggju sem útiloki fólk frá störfum. Hún telur að ein ástæða þess að hún fái ekki starf við eigin vísindagrein hér á landi sé að hún sé ekki í náðinni hjá Landsvirkjun.
„Einhvern tímann spurði ég í einfeldni minni hver væri munurinn á veðurfræðingum og loftslagsfræðingum. Mér var tjáð að munurinn væri sá sami og á fréttamönnum og sagnfræðingum. Veðurfræðingarnir/fréttamennirnir lýsa því sem er í gangi hverja stund, reyna að sjá skammtímaþróun og atburði sem eru í uppsiglingu í skammtíma.
Loftslagsfræðingar/sagnfræðingar eru líkir jarðfræðingum að því leyti að fyrir þeim eru 1000 ár dagur ei meir. Hlutirnir eru skoðaðir í langtíma og þetta er í rauninni allt önnur og allt öðruvísi vísindagrein.
Á Íslandi hefur það hins vegar næstum því alltaf verið þannig að veðurfræðingar hafa verið taldir sérfræðingarnir í loftslagsbreytingum. Þetta er eins og að telja fréttamenn sérfræðinga í gjörvallri mannkynssögunni. Vissulega geta einstaka fréttamenn verið sögufróðir, en það byggist á þeirra eigin prívat áhuga og því sem þeir hafa tileinkað sér utan vinnunnar,“ ritar Ingibjörg á fésbók.
Hún er umhverfisefnafræðingur með M.Sc. „with distinction“ frá einum virtasta tækniháskóla heims - Chalmers University of Technology í Gautaborg í loftslagsfræðum og umhverfisefnafræði. „Umhverfisefnafræðin gefur mér forsendur til að skilja þau ferli sem eru í gangi í andrúmsloftinu sem meðal annars Michael McElroy hefur lýst og fleiri. Auk þessa er ég með B.Sc. gráðu í jarðfræði og hef lært jarðsögu og sögu lífsins á jörðinni sem þýðir að ég hef líka langtíma sýn inn í sögu Jarðarinnar og lífsins á Jörðinni,“ skrifar hún og bætir svo við:
„Ég hef hins vegar aldrei verið kölluð í viðtal vegna loftslagsbreytinga í íslenskum fjölmiðli nema einu sinni fyrir mörgum árum þegar tímaritið Dagur á Akureyri talaði við mig stuttu eftir að ég kom heim frá námi.
Ég er ekki í náðinni hjá Landsvirkjun og það er sennilega ástæðan fyrir því að ég hef aldrei almennilega fengið vinnu á Íslandi sem vísindamaður. Ég hef orðið að redda með mér því að starfa við þýðingar og hark. Allt vegna þess að Landsvirkjun vill ekki að ég fái vinnu. Greindarvísitala mín er 146, ég er Asperger en íslenskt samfélag telur sig ekki þurfa á mér að halda. Ég er reyndar búin að koma mér í doktorsnám í þýðingafræði af því að ég neita að gefast upp og ég er mjög þakklát þýðingafræðinni fyrir að hafa gefið mér tækifæri.“
Orð Ingibjargar vekja umhugsun en hún endar pistil sinn á: „Íslenskt samfélag sem byggir bara á frumframleiðslu, landbúnaði, fiskveiðum og álframleiðslu hefur ekkert við vísindi að gera. Það er engin löngun innan stjórnkerfisins til að styðja við nýsköpun / uppfinningar / vísindi í raun og veru. Framlag er ekki aukið til rannsókna og vísinda heldur frekar skorið niður. Frumframleiðslan er svo vel þekkt, svo einföld í raun og veru að það þarf ekki að finna upp neitt nýtt. Vatnsaflið og jarðhitinn er líka alltsaman vel þekkt gamaldags tækni.“
