„Haturstjáning grefur undan lýðræði og jaðarsetur minnihlutahópa. Með hatursorðræðu eru ákveðnir hópar beittir þöggun meðal annars með ofbeldi og eða hótun um ofbeldi.“
Þetta segir Eyrún Eyþórsdóttir. Eyrún stýrði þróunarverkefni lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu varðandi hatursglæpi- og tjáningu á árunum 2016 og 2017. Fljótlega eftir að það hófst fóru henni að berast hótanir. Frá þessu er greint á vef Morgunblaðsins en Eyrún opnaði sig um þetta á fundi um mörk hatursorðræðu, tjáningarfrelsi og meiðyrði á mannréttindadegi Reykjavíkurborgar í morgun. Verkefni Eyrúnar sneri að hópum sem hafa átt undir högg að sækja í samfélaginu og um leið og fyrstu fréttir birtust fór að bera á hótunum og hún verið persónugerð vegna pólitískra skoðana en Eyrún hefur lengi verið í Vg. Eyrún segir við Morgunblaðið:
„Ég var jafnvel sökuð um að vera í pólitískum tilgangi en aldrei horft á að mér var falið þetta verkefni af mínum yfirmönnum, lögreglunni á höfuðborgarsvæðinu. Þetta byrjaði á alls konar ummælum á kommentakerfum, á ákveðinni útvarpsstöð og síðan var eins og sett hafi verið á mig einskonar veiðileyfi, þannig upplifði ég það.“
Þarna á Eyrún við Útvarp Sögu en Pétur Gunnlaugsson var seint á árinu 2016 ákærður fyrir hatursorðræðu. Pétur sem stýrir þættinum Línan er laus taldi að um aðför að stöðinni væri að ræða. Hlustendur voru einnig afar ósáttir en Pétur kvaðst ranglega sakaður um hatursumræðu og útbreiðslu haturs gegn samkynhneigðum.
„Ég ber ekki ábyrgð á því sem fólk segir í símatíma,“ sagði Pétur sem einnig var sakaður um að að útvarpa hatursumælum hlustenda en hann var síðar sýknaður. Fékk Eyrún sinn skerf af gagnrýni á Útvarpi Sögu.
Eyrún kveðst í kjölfarið hafa fengið margar hótanir á netinu og helst á samfélagsmiðlum. Hafði þetta mikil áhrif á sálarlíf Eyrúnar.
„Morðhótanir voru settar fram og mér tilkynnt um þær. Þetta veldur því að maður verður hugsi um hvað maður sé að gera. Hugsar áður en maður gerir eitthvað og veltir fyrir sér hver viðbrögðin verði. Þá verður þetta hamlandi í starfi þar sem þú átt að ganga fram.“
Þá segir Eyrún einnig hafa upplifað óöryggi og hugsað hvort það væri einhver þarna úti sem vildi drepa hana eða áreita börnin hennar.
„Fyrir mitt leyti var verst þegar farið var að hringja heim og angra börnin mín. Þá hugsaði ég hingað og ekki lengra. [...]Þetta reynir mikið á sálfræðilega því maður er alltaf var um sig.“