Reynslan af EFTA og af EES-samninngum er samt góð. Fullgild aðild Íslands að samstarfi Evrópuþjóðanna er sú staða sem að margra mati hæfir þó best Íslandi í því samfélagi sem Ísland tilheyrir svo réttilega.
En fyrrum utanríkisráðherra og nú varaformaður Framsóknarflokksins er á öðru máli. Lilja Alfreðsdóttir segir að flokkurinn muni ekki samþykkja í viðræðum um ríkisstjórnarsamstarf að haldin verði þjóðaratkvæðagreiðsla um framhald viðræðna við Evrópusambandið.
Lilja skilur úrslit kosninganna svo að kjósendur eru ekki að segja stjórnmálamönnum að þetta mál sé á dagskrá íslenskra stjórnmála. Hún telur að svo mörg og ærin verkefni bíði á sviði íslenskra stjórnmála að óþarfi sé að bæta Evrópumálunum við.
Heimild Hringbrautar sem þekkir til innan Framsóknarflokksins segir að draga má þá ályktun af þessum orðum Lilju að undir hennar handleiðslu mun Framsóknarflokkurinn velja frekar þétta vörn en tvísýna sókn í landsmálum og utanríkismálum; nema til návígis komi.
Lætur nærri segir sama heimild að Lilja sé orðin áhugalítil um utanríkismál og landshagi Íslands í útlöndum og hugsi mest um sig og sína. Flokkur hennar er líka genginn í endurnýjun lífdaganna en er enn óburðugur og staða hennar og Sigurðar Inga innan flokksins er langt í frá traust.
Lilja varast því að berjast fyrir umdeildum hugsjónum enda má hún sín lítils að tjaldabaki í hópi samherja sinna en mun meira á opnum málfundum. Þar sér Lilja sínum hagsmunum og hugarefnum betur borgið og heldur þannig virðingu sinni í flokki og kjördæmi.
