Erla Bolladóttir var á sínum tíma dæmd fyrir meinsæri í Guðmundar- og Geirfinnsmálunum. Hinir fimm, þeir Sævar Marinó Ciesielski, Tryggvi Rúnar Leifsson, Kristján Viðar Viðarsson, Guðjón Skarphéðinsson og Albert Klahn Skaftason voru dæmdir fyrir morð, en voru loks sýknaðir síðasta haust í kjölfar endurupptöku málanna. Dómur Erlu stendur þó enn.
„Og sú sök er látin standa óháð því hvernig orð mín voru fengin fram á sínum tíma. Að lifa með þessum dómi hefur reynst þungbært og að sökin skuli standa enn í dag er áfall út af fyrir sig,“ segir Erla í ítarlegu viðtali í Mannlífi í dag.
Hún segir formann endurupptökunefndar, Björn Bergsson, hafa tjáð sér að það væri ekki inni í myndinni að sýkna hana af meinsæri þar sem glæpurinn „lægi fyrir.“ „Að þeir væru með skýrslu sem ég hefði skrifað undir og í því væri glæpur minn fólginn. Alveg óháð því hvernig því var náð fram,“ segir Erla og vísar til þess að játning hennar hafi verið þvinguð fram.
Hún segir það skjóta skökku við. „Ég gat nú ekki annað en innt hann eftir því hvort það angraði ekkert rökhugsun þeirra að samþykkja endurupptöku á morðunum þar sem sýkna var ljós en samþykkja að við hefðum engu að síður verið að taka saman ráð okkar um eitthvað sem aldrei gerðist.“
Erla segir málið hafa svipt sexmenningana svo miklu meiru en þeim tíma sem þau sátu í einangrun og fangelsi. „Þetta tók frá okkur öllum og í raun börnunum okkar líka, allt það líf sem hefði getað orðið. Ég fékk ekki lífið mitt, heldur lífið HENNAR – konunnar í Guðmundar- og Geirfinnsmálinu, útskúfuð og hötuð í áratugi.“
„Mín barátta snýst um mál okkar sexmenninganna sem vorum höfð í einangrun og pyntuð til þess að játa eitthvað sem við gerðum aldrei og þannig svipt því lífi sem við hefðum átt að eiga. Ekkert okkar bíður þess nokkurn tíma bætur. Mín barátta hefur snúist um þetta og ég hef þurft á öllum mínum kröftum að halda í þeirri baráttu,“ bætir hún við.
Erla segist ekki vita hvað hafi legið að baki starfsháttum lögreglunnar í Keflavík á sínum tíma og svo í Reykjavík í framhaldinu. „En miðað við hvernig komið var fram við okkur af hálfu yfirvalda í öll þessi ár og enn í dag þá á ég ekki von á miklu af hálfu hins opinbera. Að enn sé komið svona fram og að það sé búið að staðfesta sök mína, þvert á öll rök og skynsemi er enn eitt áfallið eftir öll þessi ár. Í raun erfiðara núna þar sem ég er að verða sextíu og fjögurra ára og framkoma stjórnvalda við mig í dag er til þess fallin að halda mér enn fanginni í málinu.“
Hún bendir á að með sýknudómum fimmmenninganna sé forsenda fyrir meinsæri brostin. „Ég hef fundið mig milli steins og sleggju í ákvarðanatöku um næsta skref en góðu heilli lærði ég síðastliðinn mánudag að mér er fært að krefjast aftur endurupptöku í ljósi nýrra gagna, þ.e. að dómur um meinsæri standist ekki þar sem allir þeir sem dæmdir voru fyrir morð á Geirfinni eru sýknaðir. Um leið er forsenda fyrir meinsæri augljóslega brostin.“
Erla hefur þó eftir sem áður litla trú á kerfinu. „Ég hef hins vegar persónulega enga trú á þeim einstaklingum í kerfinu sem eru í aðstöðu til að ákveða hvort ólöglegir starfshættir rannsóknaraðila verði rannsakaðir eður ei. Ég hef enga trú á dómsmálakerfinu og þeim sem í því starfa. Ég geri mér þess vegna engar vonir um að málið sjálft verði tekið til rannsóknar en það má ekki verða minn höfuðverkur. Þegar ég verð komin alla leið í minni baráttu verður hlutverki mínu lokið en annarra að komast að því hvað gerðist þarna í raun og veru.“
Ítarlegt viðtal Mannlífs við Erlu er hægt að lesa hér.
