\"Nú berast af því fréttir að mikil fjöldi gamalmenna sé að fara á taugum út af útlendingum. En gamalmenni eru víst sérstaklega viðkvæmur hópur þegar kemur að útlendingum – eða réttara sagt þegar útlendingar koma að gamalmennum. Eða svo er sagt.\"
Með þessum orðum hefst nýjasti pistill rithöfundarins Guðmundar S. Bynjólfssonar á hringbraut.is, en pistlar hans fara gjarnan með himinskautum á samfélagsmiðlunum, enda maðurinn einstaklega hnyttinn penni.
Og nú er tilefni skrifanna upphrópun Ásmundar Friðrikssonar þingmanns Sjálfstæðisflokksins sem panikar vegna hugsanlegrar hingaðkomu fólk sem er að flýja óöldina heima fyrir: \"En hvaða fólk er gamalmenni á Íslandi í dag,\" spyr Guðmundur - og svarar sér sjálfur: \"Jú það er fólk sem er fætt þetta 1925-1940, – eða þar um bil,\" og hann er hugsi: \"Það má heita merkilegt ef þetta fólk er mikið hrætt við útlendinga því þetta blessaða fólk lá í ferðalögum til útlanda í áratugi. Þetta er fólkið sem Guðni í Sunnu og Ingólfur í Útsýn flugu með til Spánar og Ítalíu – og víðar. Þetta eru Íslendingarnir sem fóru til Marokkó og riðu þar um á úlföldum, prúttuðu við araba og lögðu eiturslöngur um háls sér,\" skrifar hann enn og klórar sér í kollinum.
Og hann párar enn: \"Hluti þessa fólks menntaði sig erlendis, stór hluti á afkomendur sem hafa menntast og eða búið erlendis og því hefur góður partur af þessu fólki dvalið í lengri eða skemmri tíma í hinum ýmsu löndum og á meðal fólks af ótal þjóðernum. Allt slapp það til og gekk greiðlega, skelfingarlaust.\"
Niðurstaða Guðmundar er einföld: \"Nei, íslenskir eldriborgarar eru ekki hræddir við útlendinga. Íslenskir eldri borgarar eru sigldir og veraldarvanir. Það er ljótt að láta sem þeir séu hjáróma heimóttir og það er enn ljótara að beita þeim fyrir sig með hálfkveðnum vísum vegna þess að maður er sjálfur alinn upp á súputeningi og hefur sjóndeildarhring á við njálg.\"
