Björgvin G. Sigurðsson, sem var viðskiptaráðherra Samfylkingarinnar í aðdraganda hrunsins, gaf út bókina Storminn árið 2010, hvar hann lýsir reynslu sinni af atburðunum í kringum hrunið. Hann birtir í dag kafla úr bókinni í tilefni þess að tíu ár eru liðin frá hruninu.
Í kaflanum Óboðinn gestur fjallar Björgvin um þegar Davíð Oddsson, þá Seðlabankastjóri, kom inn á ríkisstjórnarfund og setti allt í háaloft er hann viðraði hugmyndir sínar um þjóðstjórn.
Það fór ekki vel í alla við ríkisstjórnarfundarborðið:
(Millifyrirsagnir eru Eyjunnar)
Fjórði kafli: Óboðinn gestur
Það var þungt yfir ríkisstjórnarfundinum þriðjudaginn 30. september. Glitnir hafði verið þjóðnýttur án þess að ríkisstjórnin væri kölluð saman. Um 200 milljarða virði hlutafjár var tapað. Margir spáðu því að yfirtakan á bankanum hefði keðjuverkandi áhrif og allt íslenska fjármálakerfið félli á eftir. Eða því sem næst.
Kröfur um stjórnarslit og ásakanir um valdarán heyrðust víða að, meðal annars innan úr Samfylkingunni. Allt virtist vera á öðrum endanum. Endalok góðærisins höfðu vissulega verið fyrirsjáanleg um alllanga hríð, en að því lyki með svo hrikalegum átökum sem raun bar vitni óraði fáa fyrir.
Óskabörn útrásarinnar höfðu vaxið úr dvergum í risa á örfáum árum. Nú blasti við að risavaxið bankakerfið riðaði til falls. Enginn vissi á þessari stundu hvað færi forgörðum með því. Ekki hafði verið brugðist við litlu bankakreppunni í mars 2006, þegar ráðamenn töldu að bankarnir myndu fara í þrot, öðruvísi en að nú töldu bankarnir sig nú betur fjármagnaða til lengri tíma. Þeirri krísu var sópað undir teppið, engum sagt frá henni, og til hennarspurðistfyrst í bók Styrmis Gunnarssonar, Umsátrinu, þremur árum síðar.
