Sambúð okkar við náttúruna er gjöful, undursamleg og mögnuð en á sama tíma óbilgjörn, stormasöm og öfgakennd. Hún gefur okkur kraft, orku og ólýsanlega fegurð en á sama tíma getur hún tekið frá okkur kraft, skapað ótta og óöryggi. Óveðrið sem geisaði í síðustu viku kom ekki á óvart. Við því hafði verið varað. Þetta var ekki fyrsti stormurinn sem við höfum mætt og ekki sá síðasti. Það er ljóst. Viðbragðsaðilar um allt land eiga hrós skilið fyrir það þrekvirki sem þeir unnu.
Veikleikar raforkukerfisins komu heldur ekki á óvart enda búið að vara við þeim ítrekað síðustu áratugina. Sums staðar á Norðurlandi var vitað að ekkert varaaf l væri til staðar, að tengivirki væru ekki yfirbyggð með tilheyrandi áhættu og að rafmagnslínur sem lögðust niður, eins og á Dalvík, væru ekki í takti við orkuöryggi 21. aldarinnar. Allt var þetta vitað. Þess vegna var lítil reisn yfir viðbrögðum ákveðinna ráðherra Sjálfstæðisf lokks og Framsóknarflokks. Þessara sömu f lokka sem hafa meira og minna borið ábyrgð á orku- og byggðamálum frá lýðveldisstofnun.
Í stað þess að þjappa þjóðinni saman þá kepptust þeir við að etja fólki og landshlutum saman. Reynt var að reka f leyg á milli hópa, í stað þess að sameina þá og finna lausnir. Segja skýrt að við erum ein þjóð í einu landi. Að það sé á okkar allra ábyrgð að tryggja öryggi fólks og fyrirtækja. Átakshópur hefur nú verið skipaður sem á að kortleggja ástandið. Sem er fínt. Sá hópur má ekki enda sem átakahópur þótt nálgun sumra ráðherra bjóði þeirri hættu heim.
Afgerandi forgang þarf um málið. Fjármagnið til uppbyggingar raforkuöryggis er ekki vandamál, líkt og ráðherrar hafa bent á. Þjóðin á það inni hjá okkur sem störfum í stjórnmálum að við lítum í eigin barm og spyrjum okkur hvað við getum gert til þess að tryggja að farið verði í raunverulegar aðgerðir en ekki skítareddingar. Hér þurfum við einfaldlega að vera í sama liði og gera betur
