Þegar ég var á stráksaldri dró karl faðir minn mig á fjöll og firnindi, hvort heldur var að vetri eða sumri. Það breytti lífsmynd minni. Og líklega afstöðunni til landsins og allrar náttúrunnar. Sú tilfinning að taka næsta skref að hæsta tindi og vita að það færir mann nær og ofar einstakri og ólýsanlegri útsýn og upplifun er jafn glæðandi og hún er græðandi.
Oftast fórum við inn Glerárdalinn, en þar upp af er að finna marga álitlegustu tinda Tröllaskagans sem heita tilkomumiklum nöfnum á borð við Bónda, Strýtu og Kerlingu. Og ekki veit ég hversu oft við stóðum á Súlum, bæjarfjalli Akureyrar og horfðum yfir allt það stókostlega svið sem norðlensku alparnir eru, samrýmdir feðgar á ferð, gáttaðir á því sem fyrir augu bar.
Pabbi kaus lengst af Framsókn, kannski af því að afi hafði kosið hann, en gafst upp á þeim ágæta flokki þegar helst til geyst var farið gegn náttúrunni við Kárahnjúka. Hann var og er elskur að íslenskri náttúru - og hún hafði betur en flokkurinn þegar helst á reyndi.
Sjálfur varð ég algerlega og endanlega ástfanginn af þessari sömu dýrð þegar ég gekk frá svæðinu austan þessara sömu hnjúka og um alla Eyjabakkana fyrir all nokkrum árum áður en ferðinni var beint niður í Lónsöræfin í fimm daga leiðangri Ferðafélags Íslands með 24 kílóa kost og klæði á bakinu.
Hitinn hélst ofan 20 gráða alla ferðina, heiðríkjan alger, veður stillt og náttúran í þvílíku veldi að ég hef aldrei kynnst öðru eins á fjölmörgum ferðum mínum um óbyggðir landsins. Ég var sem dáleiddur maður, uppnuminn, altekinn.
Lónsöræfi eru að mínu viti eitthvert stórkostlegasta náttúruvætti Íslands. Og óspillt gersemi sem engum hefur dottið til hugar að hrófla við. Að ég held.
Og við eigum þau mörg til viðbótar; Þjórsárver, Skaftársvæðið og Torfajökulsöskjuna svo fáein séu nefnd sem eiga það þó sammerkt að fólkið sem byggt hefur þetta land í lítinn tíma jarðsögunnar hefur sumt hvert dreymt um að virkja þau bæði þvers og kruss.
Og enn erum við við sama heygarðshornin, mörg hver - og gerum lítinn sem engan greinarmun á svæðum sem augljóslega á að láta í friði og þeim hinum sem hafa ekki verndargildi. Það er líklega af því skammtímasjónarmiðið er okkar gróði en langtímasjónarmið er annarra hagur.
Eldvörp á Reykjanesi eru einhver tilkomumesta náttúrusmíð á suðvestanverðu landinu. Það þekkja allir sem þar hafa gengið, jafnt að vetri sem sumri. Falleg og einstæð gígaröðin varð til í jarðeldum á 13. öld á meðan Ísland var í blóma síns fyrsta menningarskeiðs.
Nú skal farið með tól og tæki inn á þetta svæði og hróflað þar upp aðstöðu á mörgum stöðum til að bora eftir heitu vatni í virkjanaskyni - og enginn veit með vissu um sjálfbærni verkefnisins. Það á bara að koma í ljós.
Enn skal maðurinn njóta vafans, ekki náttúran.
Enn vitum við ekki, mörg hver, hvaða demant við erum með í höndunum sem íslensk náttúra er. Því við hugsum stundum svo; náttúran, það er ég ...
Og ég sem hélt að við skulduðum náttúrunni, en hún ekki okkur ...
