Eldingahætta um hásumar er ef til vill eitthvað sem ferðamenn eru ekki að hugsa um á leið sinni upp um fjöll og firnindi, en er engu að síður til staðar - og þá er eins gott að kunna réttu viðbrögðin.
Í vef Veðurstofu Íslands er fróðleiksmoli um hrævarelda, haglél og eldingahættu þar sem birt er lýsing á þessu fyrirbæri sem átti sér stað á Eiríksjökli upp úr miðjum ágúst fyrir fjórum árum. Fjallafólkið Gunnlaugur Briem, sem sést á meðfylgjandi mynd með hárið rafmagnað, Hanna Marteinsdóttir og Ottó Leifsson voru þá á leið upp á hæsta koll Vesturlands og lýsa ferðinni svo:
\"Heitt og bjart veður var framan af degi en þegar við vorum komin upp á Stallinn svokallaða, í u.þ.b. 900 metra hæð um kl. 12.00, fóru ský að hlaðast að jöklinum og fjöllunum í kring. Fremur dökk ský en áfram var bjart á láglendi. Þegar komið var á jökulinn sjálfan í um 1300 metra hæð byrjað haglél, lítið í fyrstu en jókst eftir því sem ofar dró og varð að lokum talsverð úrkoma sem myndaði snjólag á yfirborðið. Skyggnið minnkaði smám saman og var komið niður í um 100 metra.
Í um 1540 metra hæð (um 130 metra hækkun eftir og ca. 1 km í hæsta punkt) um kl. 15.00 tókum við eftir suði í kringum okkur. Fyrst tókum við eftir því að það var líkt og úrkoman væri ofurþétt ofan á höfuðið sem var þó ekki. Þá stoppuðum við og heyrðum þetta suð, sem virtist koma frá göngustöfum okkar og ísexi á bakpoka Ottós. Hönnu fannst hún finna sviðalykt og tók af sér húfuna og stóð þá hárið hennar upp í loftið líkt og væri með indíánakamb. Greip hún snjó á höfuðið til kælingar því henni var heitt á höfðinu. Ottó fannst sem undirlagið væri á hreyfingu. Ég nefndi eldingahættu og við dreifðum okkur þá strax aðeins og beygðum okkur niður og hnipruðum okkur saman á ísnum, og hvarf þá suðið. Við vorum þannig nokkra stund. Ef ég rétti göngustaf minn, hvorn sem væri, út frá líkamanum heyrðist þetta suð á ný. Og þau hin greindu líka þetta suð hjá mér, í u.þ.b. 4 og 8 metra fjarlægð frá mér. Ég prófaði líka að standa upp og þá heyrðist suðið aftur. Þegar Ottó snéri höfði að ísexinni heyrði hann suðið. Ég tók einnig af mér húfuna og þá stóð hárið upp í loftið (sjá mynd).
Eftir stutta stund ákváðum við að halda niður jökulinn. Við stóðum upp, höfðum meira bil á milli okkar en áður og gengum rösklega sömu leið niður. Ekki urðum við vör við frekara suð enda gerðum við ekki tilraun til að hlusta eftir því. Fljótlega breyttist úrkoman í rigningu. Smám saman dró þó úr henni og þegar komið var aftur að brún stapans í ca. 900 metra hæð var hún hætt, ca. kl. 17.00.\"
Halldór Björnsson veðurfræðingur útskýrir fyrirbærið með þessum orðum: \"Fyrsta vísbendingin er sú að hópurinn lenti í öflugu hagléli. Haglél kemur úr skúraflókum með öflugu uppstreymi, en slík ský geta hlaðið upp rafhleðslur og myndað sterkt rafsvið. Það að hár rísi á höfði er merki um að öflugt rafsvið sé á staðnum. Rafsviðið getur orðið það sterkt (2-3 MV/m) að það endi með eldingum milli skýjahluta eða að eldingu slái til jarðar. Engar eldingar voru þó mældar þarna, en áður en rafsviðið verður svo sterkt að eldingar myndist getur jónun átt sér stað í loftinu og rafeindir farið að leka, sérstaklega frá leiðandi háum oddhvössum hlutum. Í rökkri sést þetta eins og bláleitur logi frá oddum eða jafnvel umhverfis alla hluti, en í dagsbirtu sést ljósið illa. Þessi logi er kallaður hrævareldur á íslensku (St. Elmo\s fire á ensku). Oft heyrist suð-hljóð með hrævareldum
