„Allt sem ég átti að vera að vinna í sumar er bara aflýst,“ segir Dísa Andersen, íslensk leikkona búsett í London. Hún var viðmælandi Ingunnar Láru í fréttaskýringaþættinum 21. Dísa hefur ekki mikið að gera í ástandinu í dag enda er allt lokað. „Það er talað um að opna leikhúsin í september, ég veit ekki hvernig það mun líta út einu sinni.“
Önnur verkefni fyrir leikara og leikkonur eru af skornum skammti og þau sem eru í boði eru oftar en ekki illa launuð. „Ég byrjaði aðeins í The Show Must Go Online, þar sem við lesum Shakespeare leikrit í þeirri röð sem þau voru skrifuð. Þar gengur pottur með þjórfé á milli áhorfenda og þau geta gefið það sem þau vilja.“ Úr þeim sjóði er svo hægt að sækja ef maður er fjárhagslega illa staddur.
Skandall að búa við svona ástand
„Ég hef alltaf litið á London sem heimilið mitt en þetta er orðið rosalega súrrealískt. Sérstaklega þegar maður veit hvað Ísland er að díla vel við þetta. Hvernig ríkisstjórnin í einu ríkasta landi í heimi er bókstaflega að skíta á sig.“
Dísa lýsir ástandinu sem fjarstæðukenndu, á við skáldsöguna 1984. Dæmi um þetta er meðleigjandi kærasta hennar. „Hann var bókað með kórónaveiruna. Hann var með öll einkennin en ekki hægt að vita af því að það er ekki hægt að taka próf. Almenningur fær ekki að taka próf. Heilbrigðisstarfsfólk fær núna að taka próf. Þeir gátu það ekki fyrstu vikurnar. Þetta er bara skandall hvernig þetta er búið að vera.“
Enn eru í gangi sterk fyrirmæli um útgöngu sem fólk er misjafnt að hlýða. „Við megum fara út í klukkustund á dag til að hreyfa okkur og fara í búðina. Í pörtum af London er það bókstaflega ekki hægt að forðast fólk. Ég bý við götu sem er við allar búðirnar og það er ekki hægt að halda 2 metrum.“
Stuðningur af skornum skammti
Listafólk í Bretlandi eru almennt taldir verktakar og ekki eru styrkir í boði fyrir þá. „Nýlega hafa þeir sagt að þeir taki skattskýrslur fyrir síðustu þrjú ár og þá færðu borgað 80% af meðaltali þeirra. Ég vinn yfirleitt á sumrin, fæ svolítið háar tekjur yfir sumarið og hálfpartinn engar tekjur yfir veturinn. En þú getur ekki haft samband við þá, þeir hafa samband við þig. Bara spurning um að bíða.“
Dísa lifir á sparifé sínu eins og sakir standa. Hún segir að stéttarfélög bjóði upp á ýmsa styrki til að borga hina og þessa reikninga ásamt geðhjálparþjónustu í gegnum síma. Það er því ekki mikið í gangi fyrir listafólk á þessum slóðum.
En til hvers hlakkar Dísa mest að ástandinu loknu? „Ég held ég myndi vilja fara heim. Ég væri alveg til í að fara heim og slappa aðeins af, það er ekkert hægt að slappa af í London í þessu ástandi.“
