Nokkurt flug er nú á bloggpistli sem fyrrverandi lögreglumaður birti í gær og fjallar um fátækt fyrrum og nú.
Steini Pje, Þorsteinn Pétursson sem starfafði lengi að forvarnamálum hjá lögreglu á Akureyri, skrifar þar um fátæka konu sem hann fylgdi heim fyrir jól árið 1962, flutti heim fyrir hana eldivið sem hún notaði til að kynda eigin eldavél og þáði kaffisopa fyrir hjá bláfátækri konunni.
„Það vakti strax athygli mína að hún var hölt, stakk við, var hokin í herðum, klædd fátæklegum kjól, með svuntu, í lopaleistum og stígvélum.“
Þannig var Munda klædd alla daga en hún bjó í kjallara við Gránufélagsgötuna.
„Eldhúsið var ekki stórt, varla meira en sex fermetrar. Lítið borð var undir glugganum og á því var jóladúkur, kerti og kaffibolli og gamalt Normandy-útvarp. Rúm var upp við vegginn og trúlega hefur Munda sofið þar enda vel hlýtt í eldhúsinu.
„Ekkert skortir nema helst félagsskapinn því hér koma fáir,“ sagði Munda.
Hangikjötið hafði hún fengið gefins sem og eldiviðinn.
Lögreglumaðurinn rekur svo söguna með nærgætnum hætti en endar pistilinn svona:
„Á aðventu rúmum 50 árum síðar, kom Munda upp í huga mér er verið var að fjalla um fátækt og þá aðstoð sem mörgum er veitt. Í einfeldni minni hafði ég meðal annars hugsað um það á sínum tíma eftir heimsóknina til Mundu að heimurinn færi batnandi, mikið myndi það verða gott er allri fátækt yrði lokið. Draumsýn mín þá var kannski bæði barnaleg og óraunsæ. Þetta tal um fátækt er sárt og hugsunin um það hélt jafnvel fyrir mér vöku. Það var einmitt í einu slíku ástandi, veit ekki hvort ég var vakandi, milli svefns og vöku eða sofandi, að ég heyrði svo skýra rödd, rödd sem ég þekkti, „þú ert ágætur“. Hafi ég verið sofandi glaðvaknaði ég við þessa heimsókn. Nú laukst það upp fyrir mér að það var ekki endilega það að draga heim fyrir Mundu sleðann og koma eldiviðarpokanum fyrir sem fól í sér það sem mestu máli skipti. Heldur það að ég, strákurinn, gaf mér tíma til að setjast inn hjá henni, spjalla og þiggja smá veitingar. Er ég hugsa um kveðjuorð hennar, „þú ert ágætur“ þá er þetta hrós frá henni Mundu eitt það besta sem ég hefi fengið.
Gefum hvert öðru part af tíma okkar, - sýnum kærleika, öryggi og ást. Það er það sem mestu máli skiptir,“ skrifar Steini Pje en allan pistil hans má lesa hér.
