Rithöfundurinn Guðmundur S. Brynjólfsson á Eyrarbakka leggur út af haustlægð dagsins í nýju tilskrifi sínu og minnir á að síðustu barneiginir sínar megi einmitt rekja til fokins trampólíns.
Það er ekki leiðinlegt að lesa Guðmund, en lægðin er honum hugleikin: \"Mönnum er ráðlagt að binda allt lauslegt eða fergja. Koma í skjól – ef skjól finnst.\" Og þá rifjar hann upp: \"Ég bý svo vel að eiga trampólín – það fauk til mín fyrir einhverjum árum og lenti svona ljómandi vel á besta stað í garðinum. Reyndar útheimti þessi lukka það að ég varð að barna konuna því við vorum ekki með krakka á trampólínaldri. Það gekk allt vel. Og var ekki lakara sport en trampólínstökk.\"
Og svo skrifar hann um veðrið: \"Á hverju hausti spá veðurfræðingar vondu veðri. Það eru þeirra æfingar svo þeir geti spáð gjörningaveðri alla jólaföstuna og aftakaveðri og mannsköðum frá Þorra og fram undir páska. Þá spá þeir hreti – sem er svo sem ekki spá heldur sagnfræði. Ég tek hóflega mikið mark á veðurfræðingum. Ég missti á þeim mikið af passlegu áliti þegar þeir hættu að segja okkur frá lægðaganginum við Tobin-höfða. Það var um svipað leiti og hagfræðingar fóru að tala um Tobin-skatt. Það voru vond skipti.\"
Hann ætlar ekki að fergja trampólín fjölskyldunnar í ár, hefur aðra aðferð: \"Mér áskotnaðist köttur í sumar – hann fauk ekki hingað svo því sé til haga haldið og ég hyggst binda hann við trampólínskömmina. Þannig er það tryggt að fimleikatækið fer ekki rassgat. Ég er viss um það, vegna þess að ég hef komist að því að kötturinn fer aldrei þangað sem honum er sagt að fara; hann færist ekki um tommu vilji maður hnika honum til um eitt fet; hann hlýðir ekki og fer – eins og sönnum ketti sæmir – sínar eigin leiðir.\"
Samt er hann dýravinur: \"Ég er ekki að segja að ég ætli að hafa þetta svona í vetur – það væri ekki mannúðlegt. En eitthvað fram eftir hausti og þegar fer að gera alvöru veður fæ ég mér kannski hund. Eða veðurfræðing.\"
