Eiginkona Óttars Guðmundssonar geðlæknis telur mann sinn jafn sjálfhverfan og Snorra Sturluson. Óttar greinir frá þessu í bakþönkum Fréttablaðsins í dag.
„Snorri Sturluson, frændi minn, var sjálfmiðaður maður. Honum tókst alltaf að snúa atburðarásinni í kringum sjálfan sig. Hann ákvað öll hjónabönd barna sinna með eigin hagsmuni að leiðarljósi. Dætur sínar gifti hann siðblindum höfðingjum og föntum án þess að leiða hugann að vilja og löngunum þeirra sjálfra,“ segir í grein Óttars.
Hann greinir svo frá því að páskana hafi hann notað til að lesa Sturlungu og hann hafi samsamað sig höfuðpersónum bókarinnar, þar á meðal Sturlu Sighvatssyni og Guðmundi Góða.
„Þegar ég ræddi þetta við konuna mína sagði hún að ég væri með sams konar sjálfhverfu og Snorri. „Þér finnst þú vera miðpunktur alheimsins.“ Með aldrinum fer reyndar þörfin fyrir mig hratt minnkandi. Landspítalinn virðist blómstra þótt ég sé að mestu hættur störfum. Nýir geðlæknar eru eftirlæti fjölmiðla. Jafnaldrar mínir verða æ ellilegri útlits. Minningargreinar Moggans eru skemmtilegri aflestrar en heimspekilegar greinar gáfumanna um tilgang lífsins,“ segir í greininni og þetta finnst Óttari erfitt að sætta sig við.
„Þessar staðreyndir eru erfiðar undir tönn fyrir mann af mínu mikilvægi. Heimurinn þrammar áfram þótt ég sé farinn að heltast úr lestinni. Gamli frasinn að allir kirkjugarðar séu fullir af ómissandi fólki rifjast upp. Það á kannski við um alla hina en ekki mig. Mestu skiptir að bera höfuðið hátt og vera ómissandi sama hvað hver segir.“