„Kvikmyndin Push sem sýnd er á Riff sýnir hvernig fjármálaöflin tóku yfir húsnæðismarkaðinn. Afleiðingin er húsnæðiskreppa um víða veröld. Ekki er litið á húsnæði sem nauðsyn, þak yfir höfuðið sem mannréttindi, heldur eru byggingar viðfang í gríðarlegu alþjóðlegu braski.“
Um þetta fjallar Egill Helgason í pistli á Eyjunni. Setur Egill boðskap myndarinnar í samhengi við „braskfyrirtækið“ GAMMA, og segir hana sérstaklega áhugaverða í ljósi þess.
„ ... braskfyrirtækið Gamma er að sigla í þrot – eftir að hafa svifið hátt á bólutíma á húsnæðismarkaði. Það var eftir að fjármálastofnanir reyndust býsna ótraustar í hruninu 2008 að spekúlantar ruddust inn á húsnæðismarkað með fjármagn í ákafri leit að ávöxtun.“
Egill heldur áfram:
„Þeir sem taka þátt í þessu eru alþjóðlegir fjárfestar, félög kaupa upp íbúðir í stórum stíl í engu nema gróðaskyni.“
Þá segir Egill einnig: „Gamma ætlaði að verða svo stórtækt að það lét sér ekki íslenska markaðinn nægja, heldur ætlaði að hasla sér völl í Bretlandi. Það er dálítið stór biti – ofmetnaður sem minnir á athæfi fjármálamanna fyrir hrun. Ekki er ólíkleg að það endi með opinberri rannsókn.“ Egill endar svo pistilinn á þessum orðum:
„En Push minnir okkur á hvað þetta er helsjúkt ástand – samfélag sem er gegnsýrt af spákaupmennsku og braski, þar sem fjármagnið ryður öllu burt, og hefur í þessu tilviki stórskaðað borgir, venjulegir borgarar, sem er nauðsynlegir fyrir rekstur og viðgang borgarsamfélagsins, hafa ekki efni á að búa þar lengur. Og hvað er þá eftir? Fyrir hverja eru borgirnar?“
