Ég flúði land um nýliðna helgi og stakk niður fæti í Stokkhólmi, þeim stórkostlega höfuðstað Svía sem Birgir Jarl mótaði endur fyrir löngu; ætli það hafi ekki verið sumarið 1252, eða svo, þegar norrrænir menn litu á sig sem eitt og sama samfélagið við svipuð kjör.
Ég lét sumsé til leiðast og fylgdi konu minni eftir í svokallaða aðventuferð til borgarinnar fögru sem rís upp úr skerjagarðinum mikla í Eystrasalti, en svoleiðis ferðir bera einmitt þetta fagra heiti þótt tilgangur þeirra sé í raun og veru allt annar en sá að sötra glögg og ganga inn í Lúsíustemninguna á milli sölubása handverksfólksins í hliðarsundum Drottningargötu.
Nei, svona ferðir eru ekkert minna en árásarkennd aðför að efnisheiminum, á að giska strandhögg í stærstu verslunarkeðjur heims - og keppnin felst öðru fremur í því að kaupa sem mest á eins stuttum tíma og frekast er hægt.
Miðað við þessar tvær stóru ferðatöskur sem við hjónin tókum með okkur út - með eins litlum farangri og mögulegt var - gátum við okkur þess til að hægt væri að kaupa 14 kíló án þess að lenda í veseni í vigtinni úti á Arlanda.
Og það sem frúin gat farið með radar sinn af mikilli nákvæmni á milli búðarrekkanna með þá einu hugsun hvað hún gæti keypt mikið magn fyrir minnstan pening.
Ég sat lengstum við fótskör gínanna í þessum búðum öllum. Hef ekki verslunargenið í mér. Hef í reynd ímugust á innkaupaferðum, en sætti mig vanalega við hlutverk hins þögula burðarmanns svo fremi ég þurfi ekki að taka þátt í tax-free-talnaleiknum og fyrirgefðu; áttu ´etta ekki til í large?
Og svo var ég raunar með kuldaskít alla helgina, lepjulega lumbru að heiman - og hef víst aldrei setið líkari dæmdum manni á mínum stað í allri þessari búðaafjöld með pokaskjattana á milli fótanna. Og gott ef Boney M sungu ekki um Babýlónsána alla þessa helgi mína á enda. Ég man ekki annað úr eyrunum.
Stundum heyrði ég þó í löndum mínum í grennd sem supu hveljur þegar þeir sáu hvaða kjarakaup þeir voru að gera búðina þvera og endilanga; iittala væri sko á helmingi lægra verði en heima, plús með 20 prósenta aðventuafslætti - og það var raðað í körfurnar.
Eins var með fatnaðinn, gallabuxur á innan við fimm þúsund íslenskar, já fínasta merki, guð minn almáttugur ...
Og I-padinn, jedúddamía, kaupum tvo, einn væri asnalegt ...
Og svo framvegis.
Það má auðvitað hlæja að þessu, en alvara málsins er auðvitað sú að Íslendingar þurfa reglulega að flýja land til að njóta sömu kjara og alþekkt eru í nágrannalöndunum. Það á við um föt og græjur - og það á raunar við um flest í þessum efnisheimi heldur einangraðra Íslendinga, ekki síst kjörin á húsnæði þeirra sem vega hvað þyngst í öllu heimilishaldinu. Og til að sætta sig við þá mannfjandsamlegu vaxtastefnu sem ekkert nágrannaland myndi láta bjóða sér upp - og er þar langur vegur frá - fara Íslendingar í svona geðveikislegar búðarferðir til að reyna að vinna upp muninn á því að búa í landi fjármálafyrirtækja eða fólks.
Þeir eru flóttamenn, í raun og sann.
Og það má hlæja að því. Og örugglega lengi enn.
