„Kremena saknar gömlu Kremenu sem var hrifnæm og sá fegurðina í börnum og blómum. Þessi sem var frumleg og uppátækjasöm og átti sína drauma. Kremena kemur frá Búlgaríu og segir fólkið sitt vera ástríðufullt, þau hlæja hátt og tala mikið. Hún og vinkonur hennar tali yfirleitt allar í einu yfir hvor aðra þegar þær hittast og fari létt með það.
„Mig dreymir hins vegar ekkert lengur af því draumar mínir eru ekki að rætast. Ekkert er að breytast.“
Þannig hefst Huldufólkssaga úr nútímanum frá Kremenu sem birt er á Facebook síðunni Við erum hér líka en sagan er hluti af frásagnarröð þar sem öryrkjum gefst tækifæri til að greina frá sinni upplifun á samfélaginu.
„Hvernig hefur þú það Kremena?“ spyr læknirinn. „Ég finn fyrir grátinum innra með mér en leyfi honum ekki að stjórna, ég held tilfinningunum í skefjum.“ Þannig svarar Kremena og þetta vill læknirinn heyra. „Gott“ segir læknirinn.“
Var svikinn og sett í nauðungarvist
Kremena veiktist þegar að barnsfaðir hennar og sambýlismaður hélt fram hjá henni. Hún lýsir því að eitthvað hafi brotnað innra með henni og hún hafi verið sturluð af reiði, hún hafi brotið hluti en aldrei lagt hendur á neinn.
„Þetta endaði með því að geðlæknir sem ég hafði kynnst í gegnum fæðingarþunglyndi nokkrum árum fyrr sannfærði mig um að leggjast inn á Geðdeild. Hann kynnti dvölina fyrir mér eins og hvíldarfrí frá heimiliserjunum,“ segir Kremena en raunin hafi verið allt önnur þar sem hún hafði verið sett í nauðungarvist. „Þegar mér var sleppt út fór ég aftur heim en helmingi verr á mig komin.“
Hún ákvað að kæra innlögnina og komst þá að því að maðurinn hennar og geðlæknir hefðu ákveðið að senda hana í nauðungarvist. „Ég var með kramið hjarta en ég var ekki hættuleg. Ég var kannski að kasta farsímum og eyða peningum en ekki að meiða fólk.“
Hlutverkasetrið hjálpaði henni við að safna kröftum
Nauðungavistin hafði gífurleg áhrif á Kremenu þar sem hún var særð og niðurlægð og fannst enginn hlusta á sig. Að lokum náði þó yfirlæknirinn á geðdeild að sannfæra hana um að hvíla sig. Hjónin skildu síðan endanlega árið 2010 og þurfti hún ein að sjá um börnin þeirra.
Það var þá sem Kremena hrundi á ný og þurfti að fara á öryrkjabætur en hún fær skertar bætur þar sem hún fæddist ekki á Íslandi og þarf því að vinna til að ná endum saman.
Hún sinnir í dag þremur mismunandi hlutastörfum ásamt því að kenna Samba í Hlutverkasetrinu en hún lýsir því að þegar hún kom þangað inn árið 2012 hafi hlutirnir farið að gerast. „Í Hlutverkasetrinu hitti ég fólk sem talaði við mig, talaði við Kremenu, en ekki bara við sjúkdóminn minn,“ segir Kremena og bætir við að smám saman hafi hún farið að safna kröftum á ný.
Dansar á milli þess að missa tekjur eða missa tökin á geðheilsunni
Þrátt fyrir það segist Kremena enn glíma við það að fólk taki henni ekki alvarlega og vísar þar til samskipta sinna við TR en illa gengur að fá nákvæmar upplýsingar um hversu mikið hún megi vinna til að bæturnar skerðist ekki. „Ég vildi að hver mánaðamót þyrftu ekki að vera eins og rússnesk rúlletta. Ég veit aldrei hvað TR sendir mér, hvort að ég skuldi þeim eða hvort að þeir borgi mér yfirhöfuð eitthvað.“
„Ég hef spurt þrisvar sömu spurningar í sömu vikunni og fengið þrjú mismunandi svör og þetta gerir manneskju eins og mig mjög órólega,“ segir Kremena sem vildi óska þess að TR myndi útskýra málið en hún þarf sífellt að vera á nálunum yfir útlögðum kostnaði og lýsir því meðal annars að hún þori ekki að kaupa legstein handa móður sinni.
Staðan hjá Kremenu er því þannig í dag að hún dansar á milli þess að missa tekjur eða missa tökin á geðheilsunni. Þannig geti hún ekki leyft sér að dreyma eða hafa væntingar en hún þráir að vera fullveðja og heil manneskja með fullt hús af tilfinningum.
„Í haust mun Hlutaverkasetrið örugglega fyllast aftur í atvinnuleysinu. Ég er stressuð yfir vetrinum. Þessi tug þúsund sem missa vinnuna eiga líka eftir að missa heilsuna og sumir eiga eftir að falla fyrir eigin hendi. Hlutverkasetrið er eins og kirkjan sem tekur við okkur þegar allt annað er horfið.“
Frásögn Kremenu í heild sinni má lesa hér fyrir neðan:
