Ég vaknaði eitthvað svo lumbrulegur um daginn en skildi ekki strax hvað olli sterkri sektarkenndinni. Hef hingað til bara verið nokkuð góður, einna helst sekur um að hafa lægri hreinlætisþröskuld á heimilinu en konan mín. Það tók mig smá tíma að átta mig á hvað olli þrúgandi tilfinningunni en að lokum rann upp fyrir mér ljós.
Í Silfrinu fyrir stuttu sagði Brynjar Níelsson alþingismaður um Hrunið: „Ég held að við höfum öll borið einhverja ábyrgð á þessu.“ Þetta kom flatt upp á mig. Vissulega sagði einn útrásarvíkingurinn á sínum tíma að við værum öll sek því við hefðum keypt flatskjá fyrir hrun en ég keypti ekki neinn flatskjá. Hef haldið síðan að ég væri saklaus, en nú hefur annað komið í ljós.
Á 10 ára afmæli Hrunsins ber það hæst að við berum öll ábyrgð á því. Já, öll nema einn. Æðsti yfirmaður fjármálakerfisins fyrir hrun, Davíð Oddsson, er sá eini okkar sem er saklaus. Það er mikið gleðiefni að eitt okkar hafi sloppið undan ábyrgð á hruninu. Það kostaði okkur ekki nema 10 milljónir að fá háskólaprófessorinn Hannes Hólmstein Gissurarson til að hreinsa manninn. Frábært að eitt okkar slapp en líklega er of kostnaðarsamt að fá prófessorinn til að hreinsa hvert og eitt okkar. Það myndi kosta 3.400 milljarða og taka 1.360.000 ár.
Annað sem hvílir þungt á mér þessa dagana er að ég ber víst líka ábyrgð á Geirfinnsmálinu. Þó taldi ég ungmennin aldrei sek, kom ekkert að málinu eða pyndingum á þessu unga fólki. Það kom því eins og köld vatnsgusa þegar þingkonan Halla Signý Kristjánsdóttir sagði í Vikulokunum: „Það er bara þjóðin öll sem þarf að biðjast afsökunar á þessu.“ Þar hefur maður það og þungbært er það.
Nánar á
https://www.frettabladid.is/skodun/eg-er-sekur
