Það skortir ekki umræðuefnin þegar einn fjölhæfasti listamaður þjóðarinnar sest niður með Sigmundi Erni í Mannamáli þessa vikuna, en fáir samtímamenn hafa fengið landann til að hlæja jafn oft og lengi og Karl Ágúst Úlfsson, leikari, leikstjóri, leikskáld og rithöfundur með meiru.
Foreldrar hans voru á táningsaldri þegar guttinn kom í heiminn og það setti svip sinn á uppeldi hans, enda ólst hann upp jöfnum höndum hjá foreldrum sínum og ömmum sínum og öfum í báðar ættir, jafnt syðra sem norður í landi, en sveitataugin er sterk í stráksa.
Hann þakkar það ekki síst kennara sínum í Mosfellssveitinni að hann fékk áhuga á leiklist, sem var nú ekki sjálfgefið, enda var hann feimið barn með eindæmum og gat dundað sér tímunum saman í einrúminu í heimahúsum þar sem honum leið einna best.
Hann sprakk út sem persóna á sviði, leiklistarskólinn var eitt stórt og skrýtið ævintýri þar sem tekið var upp á öllum andskotanum í góðra vina hópi - og hann sér ekki eftir neinu, segir hann með glottið á vörunum - og fyrsta rullan? Samleikur með Gísla Halldórs. Toppiði það!
Hann þakkar fyrir það að hafa getað hlegið meira og minna í vinnunni allt frá því hann klæddist sína fyrsta hlutverki, ferillinn hafi verið fjölskrúðugur og magnaður í senn, hátt í 500 sjónvarpsþættir að baki og urmull leikrita og uppistanda af öllu tagi.
Og það er ekki leiðinlegt að hlusta á Kalla segja frá tilurð allra kúnstugustu týpanna og persónanna sem voru glæddar lífi á tímum 89 af stöðinni og Spaugstofunnar sem sumar hverjar eiga sér skrýtnar fyrirmyndir, en aðrar klárlega ekki.
Mannamál var frumsýnt í gærkvöld og verður endursýnt í dag, en er einnig aðgengilegt á vefnum hringbraut.is undir flipanum sjónvarp.
