„Amma mín sagði mér að í spænsku veikinni hafi Bjarni Snæbjörnsson læknir gengið á milli húsa í Hafnarfirði, þar sem allt var undirlagt af þeirri voðalegu sótt, en aldrei hafi hann smitast. Sú gamla sagði það hafa verið vegna þess að áður en læknirinn hafi farið út úr húsi að morgni hafi hann stungið upp í sig sígar, kveikt í, og ekki tekið út úr sér vindilinn fyrr en heim var komið að kvöldi. Þetta kennir okkur það eitt að nú er rétt að hefja reykingar.“
Þetta segir Guðmundur Brynjólfsson, djákni og rithöfundur í pistli í Fréttablaðinu. Guðmundur þykir beittur og hafa margir pistla hans vakið mikla athygli. Að þessu sinni fjallar hann um kóróna-veiruna sem nú herjar á heimsbyggðina og er eins og Guðmundur bendir á nefndur eftir öllu í senn: jakkafötum, vindlum og bjór. Guðmundur segir í Fréttablaðinu:
„Smitleiðir eru þekktar: náin kynni, snerting og auk þess más, hvæs og andköf í andremmuradíus við veiklulegt fólk.“
Djákninn telur því rétt að huga að sóttvörnum:
„Auðvitað kemur fyrst upp sú sjálfsagða krafa að banna Tinder, því það er skaðlegt að ríða ókunnugu fólki,“ segir Guðmundur og bætir við: „Þá hefur verið bent á að æskilegt sé að hafa hendur í vösum í verslunarmiðstöðvum, kjötbúðum og bókasöfnum. Fleðugangur, faðmlög og kjammakjams eru og ávísun á dauða, jafnvel þótt um sé að ræða einkennalaust fólk; einkennalausar manneskjur eru nefnilega hættulegastar. Þið munið Ted Bundy.“
Þá bendir Guðmundur á ráð landlæknis sem sé að forðast samneyti við villt dýr eða dýr á almennum mörkuðum. Á mannamáli útleggst það á eftirfarandi hátt að mati Guðmundar:
„Maður talar ekki við páfagaukinn í Blómavali né fer með hund í Kolaportið. Svo á maður víst að hnerra í handarkrikann á sér, eða öðrum, ef maður er virkilega slæmur.“
Þá er lausnin í baráttunni gegn veirunni afar einföld að mati Guðmundar:
„Ég ætla að byrja að reykja. Lifið heil.“
