Davíð Oddsson gagnrýndi Steingrím J. Sigfússon harðlega í Morgunblaðinu í gær. Davíð er einn helsti stuðningsmaður Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar formanns Miðflokksins þegar kemur að því að mótmæla Orkupakka 3. Steingrímur hefur lýst yfir að hann hafi ýmsa ása uppí erminni til að reyna stöðva málþóf Miðflokksins sem hefur staðið yfir síðustu nætur. Þar hafa Miðflokksmenn flutt ræður og svo nýtt andsvör til að halda umræðum gangandi hverja nóttina á fætur annarri og ljóst að þingi mun ekki ljúka á tilsettum tíma.
Steingrímur J. hefur gagnrýnt þingmenn Miðflokksins en Davíð kemur Sigmundi, Gunnari Braga og félögum þeirra í þingflokknum til varnar. Steingrímur var fyrr á árum margfaldur ræðukóngur Alþingis, ár eftir ár eða þar til Pétur H. Blöndal, þingmaður Sjálfstæðisflokksins, tók við titlinum en hann var ræðukóngur fimm þing í röð allt til ársins 2012. Steingrímur átti svo eftir að endurheimta titilinn ræðukóngur Alþingis á nýjan leik. Þá er rifjað upp í Staksteinum eftirminnilegt augnablik frá Alþingi sem átti sér stað árið 2004. Þá var fjölmiðlafrumvarpið til umræðu og var Vg á móti því. Reiddist Steingrímur mjög í ræðustól á Alþingi vegna fjarveru fulltrúa ríkisstjórnarinnar. Steingrímur sagði:
„Ég hlýt að líta svo á að hann [Davíð] þori ekki að koma hér og eiga orðastað við mig [...] Það skal þá standa að Davíð Oddsson sé slík gunga og drusla að hann þori ekki að koma hér og eiga orðastað við mig.“
Gætu öskrað „drusla og gunga“
Í Staksteinum er framganga Steingríms sett í samhengi við það sem nú á sér stað á Alþingi.
„Sé þingið komið út í ógöngur nú má leita til þingmanns með mesta þingreynslu og þess þingmanns sem hvað lengst hefur talað samtals í „málþófi“. Reynsluboltarnir tveir og forseti þings gætu fljótt komið með tillögu að lausn því þeir þrír eru einn og sami maðurinn. Gætu þeir gefið málþófsmönnum kost sem þeir gætu ekki hafnað: Þeir mættu hver og einn tala jafn lengi nú og sá sem lengst hefur talað á þingtíma sínum en ekki lengur.
Þá gæti komið í ljós að núverandi ræðumenn mættu tala vel fram í júlí, og lengur séu andsvör talin með. Þeir gætu einnig krafist þess að „viðkomandi ráðherra“ sæti öllum stundum yfir „málþófinu“.
Og kæmi ráðherra ekki í sal gætu þeir öskrað út í nóttina og þingsalinn að sá ráðherra, sem ekki mætti og hlustaði á sömu ræðuna í 10. sinn, væri „drusla og gunga“ eins og SJS gerði svo smekklega í maí 2004.“
