Dagný magnea er látin: „elsku syst­ir mín. takk fyr­ir allt“

Dagný Magnea Harðardótt­ir fædd­ist í Reykja­vík 8. júní 1961. Hún lést 20. sept­em­ber 2019 á líkn­ar­deild Land­spít­al­ans í Kópa­vogi. Dagný starfaði lengi sem skrifstofustjóri Ráðhússins á Akureyri en árið 2018 flutti hún til Reykjavíkur og hóf störf á skrifstofu borgarstjórnar í Reykjavík. Grein er frá andláti Dagnýjar í Morgunblaðinu.

Fjölmargir hafa skrifað falleg minningarorð um Dagný á samfélagsmiðlum. Dóra Björt Guðjónsdóttir, borgarfulltrúi Pírata skrifaði samúðarkveðju á Facebook-vegg systur hennar, Oddnýju Harðardóttur alþingismanns, eftirfarandi samúðarkveðju:

„Dagný var yndisleg kona og dýrmætt að fá að kynnast henni.“

Dagný var yngst þriggja systra. Systur hennar eru Jenný Kamilla og Oddný Harðardóttir, þingmaður Samfylkingarinnar.

Dagný starfaði sem bóndi, á hjúkrunarheimili og við skrifstofustörf þar til hún hóf störf hjá Akureyrarbæ í febrúar 2001. Fyrst sem deild­ar­stjóri fjár­reiðudeild­ar og síðar sem skrif­stofu­stjóri skrif­stofu Ráðhúss til árs­ins 2018, þegar hún flutti til Reykja­vík­ur og hóf störf á skrif­stofu borg­ar­stjórn­ar í Reykja­vík.

Oddný Harðardóttir segir í fallegri minningargrein:

„Hún hét Dagný Magnea og var litla syst­ir mín. Ég var fjög­urra ára þegar hún fædd­ist. Dæja var hún kölluð, hlát­ur­mild og glaðlynd frá fyrsta degi og þannig auðgaði hún líf okk­ar allra, jafn­vel á meðan drungi skilnaðar for­eldra okk­ar var yfir heim­il­inu og hún yngst og viðkvæm­ust. Mig grunaði ekki þá að hún ætti eft­ir að verða sú sem ætíð veitti mér stuðning og skjól með skýrri sýn á til­ver­una og góðum ráðum á erfiðum stund­um. Dagný syst­ir mín var sú sem ég gat alltaf reitt mig á, líka þegar að mamma okk­ar dó langt fyr­ir ald­ur fram. Og raun­ar var hún öll­um sín­um nán­ustu ómet­an­leg stoð og stytta.“

Dagný var mér ekki bara afar góð syst­ir held­ur einnig trúnaðar­vin­ur. Eft­ir að við flutt­um að heim­an töluðum við sam­an í síma nán­ast á hverj­um degi og hitt­umst þegar færi gafst. Þegar á bjátaði hafði hún lag á að sjá lausn­ir og bros­legu hliðarn­ar á til­ver­unni. Og þegar heim­il­is­fólkið heyrði mig skelli­hlæja í sím­ann vissi það að ég var að tala við Dæju.“

Oddný segir einnig.

„Dæja var orðin tveggja barna móðir þegar hún lét draum­inn um fram­halds­nám ræt­ast. Svo fór að hún lauk há­skóla­prófi með glæsi­brag og fékk starf þar sem mennt­un henn­ar og mann­kost­ir nutu sín.

Dagný hóf störf hjá Reykja­vík­ur­borg árið 2018 og var aðeins búin að vinna hjá borg­inni í um tvo mánuði þegar að hún greind­ist með krabba­mein. Henni líkaði nýja vinn­an vel og var ánægð með flutn­ing­inn til Reykja­vík­ur. Við höfðum hugsað okk­ur gott til glóðar­inn­ar og lagt á ráðin um enn fleiri sam­veru­stund­ir þar sem stutt væri að fara bæði á milli vinnustaða okk­ar og heim­ila. En þá greip ill­vígt krabba­mein inn í og nú verða sam­veru­stund­irn­ar ekki fleiri.

Mikið er ég þakk­lát fyr­ir að hafa átt hana Dag­nýju fyr­ir syst­ur.

Elsku syst­ir mín. Takk fyr­ir allt.“

Kveðja frá starfsfólki á skrifstofuborgarstjórnar:

„Við á skrif­stofu borg­ar­stjórn­ar dutt­um í óvænt­an lukkupott þegar við aug­lýst­um lausa stöðu og feng­um um­sókn að norðan frá konu sem hafði um ára­bil sinnt nán­ast öll­um sömu verk­efn­um á Ak­ur­eyri og við ger­um í Reykja­vík. Ekki dró úr ánægju okk­ar þegar hún kom til starfa. Hún vann hratt og vel og áður en við viss­um af var hún langt kom­in með að end­ur­skipu­leggja verk­ferla skrif­stof­unn­ar og skrifa um það gagn­lega hand­bók.

Það fór aldrei mikið fyr­ir Dag­nýju en það tók ekki lang­an tíma fyr­ir hana að vinna hug og hjörtu okk­ar allra. Hún hafði hæ­verskt og ljúft yf­ir­bragð en und­ir því leynd­ist nagli sem stóð fast á sínu og lét eng­an vaða yfir sig. Hún var líka svo skemmti­leg, átti til að lauma inn í sam­töl at­huga­semd­um sem komu okk­ur alltaf að óvör­um og gerðu okk­ur mátt­laus úr hlátri.

Hún var búin að vinna með okk­ur í ör­fáa mánuði og taka með okk­ur eina frá­bæra kosn­inga­törn þegar hún greind­ist með krabba­mein í fyrra. Hún fór í stífa meðferð, alltaf hand­viss um að hún kæmi aft­ur til starfa og það reynd­ist rétt. Hún kom hægt og ró­lega aft­ur, alltaf mætt fyrst af öll­um, eft­ir hress­andi göngu­túr úr Mána­tún­inu. Hún féll strax aft­ur inn í hóp­inn eins og flís við rass og það var eins og hún hefði aldrei farið. Svo kom reiðarslagið í vor. Meinið hafði tekið sig upp að nýju og hún þurfti aft­ur frá að hverfa.

Frétt­irn­ar um and­lát vin­konu okk­ar komu okk­ur öll­um í opna skjöldu. Við viss­um að út­litið væri ekki gott en við höfðum aldrei látið okk­ur detta í hug að þetta gæti gerst svona hratt. Um leið og við þökk­um fyr­ir dýr­mæt kynni syrgj­um við Dag­nýju og árin sem við feng­um ekki með henni. Aðstand­end­um öll­um vott­um við okk­ar dýpstu samúð.“

Fyr­ir hönd sam­starfs­fólks á skrif­stofu borg­ar­stjórn­ar,

Hekla Björk Lax­dal