Nú þegar umræða stendur yfir í samfélaginu um hvort rétt sé að taka ærumeiðingar út úr hegningarlögum bendir sitthvað til að stundum hafi þó verið erfiðara að starfa sem blaðamaður á Íslandi.
Í nýrri bók Árna Bergmann, Eitt á ég samt, segir höfundur, ritstjóri Þjóðviljans til áratuga, að meiðyrðalöggjöfin hafi lengi verið byggð á því hæpna ákvæði sem hafi verið orðað á þá leið að „aðdróttun þó sönnuð sé varðar refsingu sé hún borin fram á ótilhlýðilegan hátt“. Sannleikurinn átti sem sagt erfitt uppdráttar. „Með öðrum orðum: Það var alltaf öðru hvoru verið að dæma Þjóðviljamenn, ekki fyrir að ljúga heldur tala ókurteislega um sök eða afglöp manna,“ skrifar ritstjórinn Árni Bergmann í bók sinni.
Hann reifar þetta í frásögn þegar hann hitti Magnús Kjartansson blaðamann og ritstjóra í fyrsta skipti í fangelsinu við Skólavörðustíg 9, árið 1955. Bjarni Benediktsson dósmmálaráðherra hafi þá gefið bein fyrirmæli um að blaðamaðurinn Magnús sæti 62 sólarhringa inni til að afplána gamla og nýja meiðyrðadóma gegn skrifum sem birtust í Þjóðviljanum. Svo fór þó að samskotafé dugði til að greiða sekt í stað langar fangavistar Magnúsar. Ortu Dagsbrúnarkarlar eftir því sem fram kemur í bók Árna eftirfarandi þegar búið var að hneppa Magnús í varðhald – áður en féð safnaðist sem varð honum til frelsis:
Sannleiksbróðir er settur í stein
en svikari í ráðherrastól...
