„Í umræðu um fjárlagafrumvarpið á hverju hausti eru þingmenn staddir í einhvers konar hringleikahúsi þar sem hver og einn leikhópur fær sinn leikþátt. Þar býður hver leikhópur upp á tug milljarða viðbótarútgjöld frá árinu á undan. Þekkt eru þau sjónarmið að nóg sé til af peningum og það þurfi bara að sækja þá, sem þýðir á mannamáli að hækka eigi skatta.“
Þetta segir Brynjar Níelsson þingmaður Sjálfstæðisflokksins í grein á Vísi. Þar gagnrýnir hann harðlega það sem hann kallar útgjaldargleði stjórnmálamanna. Þar gagnrýnir Brynjar að ríkið sé að greiða háar bætur. Nýverið lét Brynjar hafa eftir sér á samskiptamiðlum að ríkið ætti ekki að vera styrkja Bíó Paradís og bætur í Guðmundar og Geirfinnsmálinu. Um Bíó Paradís og þekktasta sakamál allra tíma á Íslandi sagði Brynjar:
„Kom sterkur inn Freki Karlinn, sem er greinilega ekki kynbundið fyrirbæri, þegar \"auðvaldið\" vildi ekki lengur leigja Bíó Paradís langt undir markaðsverði. Þegar ekki var hægt að beygja auðvaldið vildi Freki karlinn, sem virðist helst tilheyra einhverjum elítuhópum, ekki síst fræðasamfélaginu, að skattgreiðendur fjármögnuðu þessa skemmtun hans.
Þeim sem finnst ekkert tiltökumál að gefa hátt í milljarð af skattfé vegna gamalla sakamála munar auðvitað ekkert um það að niðurgreiða bíómiða fyrir Freka karlinn. Við getum svo notað afganginn, ef einhver verður, til að greiða afkomendum Agnesar og Friðriks, sem fengu örugglega ekki réttláta málsmeðferð.“
Í pistlinum á Vísi tekur Brynjar upp þráðinn og segir:
„En það er ekki bara við gerð fjárlaga sem stjórnmálamenn fara fram úr sér í útgjaldagleðinni. Reglulega eru þeir að taka ákvarðanir um að greiða bætur úr ríkissjóði upp á tugi og hundruð milljóna til einstaklinga í fordæmalausum málum án þess að dómsvaldið hafi haft nokkuð um réttmæti krafnanna að segja.“
Þá bætir Brynjar við að sumir stjórnmálamenn trúi því að hægt sé að auka velferð með hærri sköttum og minni hagvexti.
„Frumlegri verða stjórnmálamenn ekki. Má líkja þessari útgjaldaþörf við fyllerí þar sem menn geti ekki hætt að drekka af ótta við að fá timburmenn. En það kemst enginn alki hjá því að fá timburmenn fyrr eða síðar,“ segir Brynjar og segir stjórnmálamenn spreða skattfé út og suður án þess að gera kröfu um skyldur eða endurgjald á móti. Þá segir Brynjar í lokin:
„Þá sjaldan sem næst einhver skattalækkun á almenning er hún jafnharðan tekin til baka með nýjum sköttum, hvort sem þeir heita kolefnisgjald eða urðunarskattur eða enn furðulegri nöfnum.
Ísland er því sannanlega háskattaland í öllum samanburði þótt mörgum finnist ekki nóg að gert í skattheimtu. Ef svo heldur fram sem horfir verðum við undir í samkeppninni við önnur lönd því við erum ekki eyland þótt við búum á eyju.“
