„Hér skal ósagt látið hversu oft þau hafa heyrst orðin sem Bogi Ágústsson lét nýverið falla í fréttatíma RÚV: „Mikil óvissa ríkir nú um hvað tekur við í breskum stjórnmálum.“ Víst er að þau hafa heyrst ótal sinnum frá því úrslit í hinni ógæfulegu þjóðaratkvæðagreiðslu um Brexit voru ljós.“
Þannig hefst leiðari í Fréttablaðinu eftir Kolbrúnu Bergþórsdóttur. Finnst henni þungbært að verða vitni að því að horfa á Breta taka þá ákvörðun að kalla yfir sig glundroða og upplausn og standa síðan eftir ringlaðir og ráðvilltir. Kolbrún segir:
„Einmitt þannig er komið fyrir bresku þjóðinni. Misvitrir stjórnmálamenn teymdu hana út í þjóðaratkvæðagreiðslu um veru í Evrópusambandinu. Í kosningabaráttunni var hver lygin á fætur annarri borin á borð fyrir kjósendur. Þeir sem lugu mest og höfðu hæst áttu ekki von á að úrslit kosninganna yrðu á þann veg að Bretar höfnuðu Evrópusambandinu. Það gerðu þeir og stór hluti þeirra er nú gripinn aðskilnaðarkvíða, og það ekki að ástæðulausu.“
Kolbrún líkir atburðarás Brexit við kvikmyndina Groundhog Day en í þeirri mynd leikur Bill Murray mann sem upplifir sama daginn aftur og aftur. Eina sem hefur þó breyst að mati Kolbrúnar er að þegnar landsins geri sér betur grein fyrir því hversu duglitlir og ráðalausir stjórnmálamenn landsins eru. Kolbrún segir:
„Forsætisráðherrann Boris Johnson er reyndar alltaf jafn borubrattur þrátt fyrir að hann hljóti að vita innst inni að það er þjóðinni ekki fyrir bestu að standa utan Evrópusambandsins. Egóið rekur hann áfram. Hann er óneitanlega meiri karakter en forveri hans, hin sviplitla Theresa May, og töffaraleg orð hans um að hann vilji frekar liggja dauður ofan í skurði en sækja um útgöngufrest til Evrópusambandsins eru orðin fleyg. Kannski eru þau það eina eftirminnilega sem breskur stjórnmálamaður hefur sagt um málið í öll þessi ár. Ekki hefur leiðtogi Verkamannaflokksins, Jeremy Corbyn, haft mikið fram að færa, enda gamaldags sósíalisti sem sér enga ástæðu til að berjast í þágu Evrópuhugsjónarinnar. Ólán Breta er mikið og margvíslegt og hluti af því er að Verkamannaflokkurinn skuli ekki eiga formann sem dugar.“
Þá segir Kolbrún að Bretar séu orðnir langþreyttir á Brexit. Til marks um það sé Ský sjónvarpsstöðin farin að auglýsa hvar áhorfendur geti horft á fréttir þar sem Brexit kemur ekki við sögu. Leiða gætir einnig hjá fjölmiðlamönnum sem hafa fengið sig fullsadda að hlusta á sömu klisjurnar dag eftir dag, vikur eftir viku og ár eftir ár. Kolbrún bætir við:
„Þeir gera sér grein fyrir því að almenningur er orðinn enn þreyttari en þeir. Engin furða miðað við að sama atburðarás hefur verið í gangi í nokkur ár með engri niðurstöðu annarri en þeirri að málinu er frestað.“
Kolbrún segir að David Cameron hafi brugðist og að Brexit hefði aldrei átt að fara í þjóðaratkvæðagreiðslu. Kolbrún lýkur pistlinum á þessum orðum:
„Vanhæfni hans [Cameron ] varð til þess að í dag er breska þjóðin klofin og í sárum. Í aðdraganda kosninga var hún blekkt og að henni logið. Æ fleiri átta sig á því, en of seint. Breska þjóðin var sjálfri sér verst og þarf nú að takast á við afleiðingarnar.“
