Það virðist nokkuð víst að Katrín Jakobsdóttir muni leiða stjórnina með Sjálfstæðisflokki og Framsókn. Mikið þarf til að ekki svo verði. Umræður hafa verið langar og ítarlegar og ýmsir hagsmunahópar heimsóttir til að frið megi finna á vinnumarkaði og almennt í stjórn landsins.
Stjórnmálakonurnar sem hafa nýlega komu fram undir #iskjolivaldsins hafa þó eiginlega stolið athyglinni frá því fyrir helgi. Frásagnir af framkomu karla við konur í stjórnmálum eru svo margar að það má líkja því við kerfisbundnu einelti – sem þó enginn svo sem einn stýrir . Nefnt hefur verið að það bara hljóti að vera að #höfumhatt og #metoo átak kvennanna þar á undan rati með einhverjum hætti í stjórnarsáttmálann, sem og krafan um meiri virðingu fyrir konum í stjórnmálum.
Þukl og káf og lítillækkun gagnvart konum í stjórnmálum hefur verið bleiki fílinn á stjórnmálasviðinu. Það „vita allir“ hvernig þetta er, er það ekki? Þarna er fíllinn og það sem er gott er að nú nennir enginn að hafa hann lengur með, ekki frekar en illa lyktandi inniskó í forstofunni.
