Íslendingur sem sat átján ár í bandarísku fangelsi segist hafa búist við því að verða drepinn eða þurfa að drepa annan mann meðan hann sat inni. Hann iðrast glæps síns og syrgir að hafa ekki séð börn bróður síns alast upp.
Þetta kom fram í ítarlegu viðtali við Geir Gunnarsson í Morgunútvarpinu á Rás 2 í dag, en hann hefur nú lokið langri afplánun ytra fyrir ofbeldisbrot: \"Í alvöru talað: Þetta var mjög erfitt til að byrja með, mjög erfitt til að byrja með. Fyrstu þrjú til fimm árin fannst mér eins og ég myndi ekki komast þaðan út. Mér fannst eins og líf mitt væri búið,“ sagði Geir í áhrifaríku viðtalinu sem hægt er að nálgast
hér á fréttavefnum ruv.is.
Aðspurður hvað hefði einkum breyst heima á Íslandi eftir allan þennan tíma, svaraði hann til: Trén eru það fyrsta sem kemur upp í hugann þegar hann er spurður hvaða breytingar á Íslandi honum þyki markverðastar.
Í frétt RÚV í dag kemur fram að Geir hefur afplánað þyngstan dóm Íslendinga í útlöndum. Hann fékk 20 ára dóm fyrir alvarlega líkamsárás og sat inni í sautján ár. Honum fannst hann í fyrstu ekki eiga möguleika á góðu lífi ef hann slyppi úr fangelsi: \"Einhvern veginn fannst mér að ég myndi annað hvort verða drepinn í fangelsinu eða að ég myndi þurfa að drepa einhvern og líf mitt myndi enda í fangelsinu út af því að maður verður að verja sig.“
Hann sagði ennfremur í téðu viðtali að fangelsið væri um margt ofbeldisfullur staður og hann hefði lent í nokkrum slagsmálum: \"Ég staðsetti sjálfan mig alveg strax með því að kýla fyrsta manninn, eins og manni er sagt að gera. Manni er sagt að þegar maður kemur inn og einhver reynir að gera eitthvað þá reddar maður því strax og upplifir ekki mikil vandræði. En lífið þarna inni er þannig að maður þarf alltaf að horfa yfir öxlina á sér.\"
Geir fékk 20 ára fangelsisdóm fyrir alvarlega líkamsárás. Hann segist hafa vitað að hann þyrfti að gjalda fyrir glæp sinn en átt von á þriggja og hálfs til sjö ára dómi: \"Það voru tveir klefafélagar sem ég hafði sem voru með sama dóm og ég. Þeir drápu konurnar sínar.“
Geir kveðst í viðtalinu hugsa mikið um líkamsárásina, og segir að hann hefði viljað geta farið aftur í tímann og breyta þessu en það sé ekki hægt. Hann langar til að segja fórnarlambinu að sér þyki þetta leitt - nú þegar það sé ljóst að hann hafi ekkert á slíkri afsökunarbeiðni að græða og því ljóst að hún sé einlæg.
