„...nú finnst mér mælirinn fullur og nóg komið af Bjarna Benediktssyni og legg hér með til að honum verði fundið hlutverk utan stjórnmála þar sem orðheldni skiptir ekki máli eða litið er á skort á henni sem mannkost.“ Þetta segir meðal annars í grein sem Kári Stefánsson skrifar og Morgunblaðið birtir í dag. Bjarni veldur Kára sýnilegum vonbrigðum.
Kári skrifar. „Ég átti nokkur samtöl við Bjarna þar sem hann tók undir þá skoðun að mikilvægt væri að minnka greiðsluþátttöku sjúklinga í kostnaði við heilbrigðisþjónustu og auka yrði fjárframlög til heilbrigðiskerfisins til muna. Ég er ekki í nokkrum minnsta vafa um að Bjarni meinti hvert orð af því sem hann sagði við mig. Hann er skýr, hann kemur vel fyrir, er með góða nærveru og er skemmtilegur og hann vill hlut lítilmagnans í íslensku samfélagi meiri en hann er í dag. Hausinn er í lagi en hjartað í honum er hins vegar illa haldið af meinsemd af þeirri gerð sem verður hvorki meðhöndluð á Landspítalanum né á einkareknu sjúkrahúsi, sem verður örugglega ekki starfrækt í Mosfellsbæ eða annars staðar á Íslandi. Það er nefnilega ginnungagap milli þess sem höfuðið segir honum að sé rétt og þess sem hjartað knýr hann til þess að gera.“
Kára finnst vanta í ríkisfjármálaáætlun Bjarna, til næstu fimm ára, peninga til endurreisnar heilbrigðiskerfisins. En hvers vegna heldur Kári að svo sé. Hann rifjar upp dæmisögu:
„Það er búið að bögglast töluvert fyrir brjóstinu á mér að finna skýringu á því hvers vegna fimm ára áætlun ríkisfjármála hunsar algjörlega þá skoðun Bjarna að við eigum að hlúa betur að velferðarkerfinu og endurreisa heilbrigðiskerfið. Þetta eru skoðanir sem ég veit að hann aðhyllist af heilum hug. Það sem meira er, hann gerir sér fyllilega grein fyrir því að þokkaleg útkoma fyrir flokk hans í kosningunum í haust er háð því að fólkið í landinu trúi því að ríkisstjórn með þátttöku hans yki stuðning við velferðarkerfið. Þegar ég var kominn í þrot í leit minni að skýringu mundi ég allt í einu eftir sögunni af sporð- drekanum og froskinum: Það var einu sinni sporðdreki sem kom að á og vildi komast yfir en sporðdrekar kunna hvorki að synda né fljúga. Hann vék sér því að froski, sem sat á árbakkanum, og bað hann að ferja sig yfir. Froskurinn sagðist myndu gera það ef hann lofaði að stinga hann ekki. Sporðdrekinn féllst á það en engu að síður stakk hann froskinn þegar þeir voru í miðri ánni. „Hvernig stendur á því að þú gerir þetta?“ spurði froskurinn. „Nú drukknum við báðir.“ „„Af því að það er í samræmi við eðli mitt,“ svaraði sporðdrekinn.2
Kári endar greinina svona:
„Það er bara þannig að það er ekki samræmi við eðli Bjarna sem formanns Sjálfstæðisflokksins að hlúa að velferðarkerfinu, án tillits til skoðana hans og yfirlýsts vilja. Silfur er þungur málmur og þungir málmar eru hættulegir heilanum og heilinn er það líffæri þar sem eðli manna verður til. Þegar menn tilheyra fjölskyldu þar sem börn hafa fæðst með silfurskeið í munni í tvær kynslóðir er hætta á því að þeim sé eðlilegara að vera kóngulóin sem situr í miðjum vefnum sem tengir saman viðskipti og stjórnmál en að hlúa að almúganum í landinu. Eðlið er nefnilega oftast viljanum yfirsterkara. Þess vegna hljótum við að koma Bjarna út af þingi við kosningarnar í haust og með því bjarga honum frá þeim sársauka sem hlýst af árekstri vilja og eðlis en fyrst og fremst kæmum við þannig í veg fyrir að stjórn landsins lendi aftur í höndunum á mönnum sem er ekkert að marka.“
