„Það er fátt sem situr meira í manni en svona reynsla. Auðvitað lærir maður mikið inn á sjálfan sig og hvernig maður þarf að vinna með sína vankanta og sinn karakter. Ég fór með amerískum leiðangri sem var bæði mjög vel undirbúinn og með mjög reyndu háfjallafólki, það hjálpar auðvitað til. En svona leiðangur er kannski aldrei alveg eins og maður ímyndar sér sjálfur. Það eru bæði líkamlegir og andlegir þættir sem valda því að svona ferðalag er krefjandi og erfitt þó það sé líka skemmtilegt og spennandi.“
Þetta segir Bjarni Ármannson, forstjóri Iceland Seafood International, í samtali við Mbl.is í gær. Síðastliðinn fimmtudag varð hann áttundi Íslendingurinn sem afrekar það að klífa hæsta tind veraldar, Everest. Sama dag komust tveir aðrir Íslendingar á toppinn, Leifur Örn Svavarsson, sem hafði áður komist á topp fjallsins árið 2013, og Lýður Guðmundsson, annar Bakkavararbræðra, sem varð þar með níundi Íslendingurinn til að komast á tindinn.
Alls hafa tíu manns látið lífið á fjallinu undanfarna viku, sem eru fleiri en létu lífið allt síðasta ár. Mikil umferð hefur verið að toppi fjallsins á árinu.
„Ég held að í ár hafi raunveruleikinn verið sá, vegna þess að veðurglugginn var styttri, þá var þetta erfiðara fyrir göngumenn en þeir hafi búist við, vegna mikilla biðraða. Það er auðvitað mjög átakanlegt að ganga fram á fólk sem er nýlátið eða verið að flytja með þyrlu hangandi í línu,“ segir Bjarni.
Þrátt fyrir að hafa náð markmiði sínu segir hann gleði ekki vera efst í huga sér. „Það er ekki þannig að þó að leiðangurinn hafi gengið vel og menn hafi náð markmiðum sínum að þá séu þeir sigurreifir í leikslok. Þetta er ferli sem tekur mjög á og er kannski ekki auðvelt að lýsa heldur. Ég held að maður verði í einhvern tíma að vinna úr þessu.“
Bjarni segir það erfitt að vita og sjá hve illa hafi farið fyrir sumum. „Það er auðvitað mjög sorglegt að sjá þegar fólk er að fylgja draumum sínum að þetta sé verðið og það kosti það lífið.“
Glugganum flýtt
Á einu tímabili hafa göngumenn sem freista þess að komast á topp Everest aldrei verið fleiri. Hafa yfirvöld í Nepal veitt alls 381 leyfi á þessu ári.
Bjarni segir að upprunalega hafi staðið til að fara á topp tindsins þann 24. maí en að glugginn hafi svo opnast daginn áður, síðastliðinn fimmtudag. Því hafi verið tekin ákvörðun um að fara þá, enda aldrei að vita hvort að tækifærið kæmi aftur.
„Þetta gekk allt saman upp en þetta var mjög langur toppadagur. Við vorum rúma ellefu tíma á leiðinni upp og lang stærsta hlutann af því er maður fastur í biðröð. Því miður henti það líka suma á niðurleiðinni og þeir hinir sömu hafa ekki komist alla leið.“
Hann segist vel geta trúað því að margir hafi orðið fyrir vonbrigðum með mannmergðina í grennd við hæsta tind jarðar. „Auðvitað er aðal markmiðið að toppa en þegar maður er í biðröð í marga klukkutíma að reyna að ýta sér áfram og maður sér fyrir framan sig vanbúið fólk að bíða sem kemst kannski ekki niður á lífi, það er auðvitað alveg hræðilegt.“
