„Þarna segir hún frá því hvernig hún er útilokuð frá frekara námi í lögreglufræðum vegna þess að hún hefur verið að taka lyfið Sertral við kvíða. Þetta viðhorf lýsir ekki bara fáfræði þess sem tók ákvörðunina, heldur er það beinlínis stór hættulegt.“
Þetta segir Birgir Örn Guðjónsson, betur þekktur sem Biggi lögga um þá umdeildu ákvörðun að neita Ólafíu Kristínu Norðfjörð um að setjast á skólabekk í lögreglufræðum í Háskólanum á Akureyri. Ástæðan? Ólafía tekur kvíðalyf. Þess má geta að læknir gaf henni bestu meðmæli. Hún væri fullfær til að sinna starfinu og þá væri heilsufar hennar gott. Henni var svo tjáð af trúnaðarlækni að hún væri vanhæf til að sinna náminu og var inntökuferlið stöðvað.
Ólafía tjáði sig við vef Fréttablaðsins en þar sagði hún:
. „Ég er þannig sett undir þann hatt að ég sé óheilbrigð vegna þess að ég er að taka kvíðalyf.“
Ólafía hefur starfað sem lögregluþjónn frá því í febrúar. Hún segir:
„Ég get ekki trúað því að þetta sé virkilega það sem koma skal innan lögreglufræðinnar.“
Biggi lögga er gáttaður á þessari ákvörðun en hann segir:
„Að vera með eitthvað eins og þunglyndi, kvíða eða ADHD getur hugsanlega haft áhrif á þig í starfi. Það er EF þú gerir ekkert í málunum! Með svona framkomu eins og Lóa lýsir er einmitt verið að hvetja fólk til að sópa vandamálum undir teppið og þykjast vera eitthvað annað en það er. Lögreglumenn eru engin ofurmenni. Við erum bara venjulegt fólk með venjuleg vandamál. Að gera kröfur um annað er ekki hægt. Það er bara hægt að setja kröfur um að við þykjumst vera eitthvað annað.“
Birgir hefur sjálfur opnað sig opinberlega um sinn kvíða og hafði um tíma áhrif á hann í starfi þegar hann var á sínum fyrstu mánuðum í lögreglunni.
„Sem betur fer er ég á lyfjum í dag. Þau gjörbreyttu lífi mínu og gerðu mig líka að betri lögreglumanni,“ segir Biggi lögga og bætir við að hann vonast til að ákvörðuninni verði snúið, annars sé hætta á að hæfileikaríkt fólk sé útilokað frá því að sinna þessu mikilvæga starfi. Hann segir:
„Það hlýtur að vera það sem skiptir máli. Þegar ég opnaði á þessa umræðu hafa líka aðrir lögreglumenn rætt við mig og sagt mér frá sínum vandamálum tengdum þessu. Einhverjir hafa leitað sér hjálpar og sumir fengið lyf. Það hefur hjálpað þeim bæði innan og utan starfsins. Ætlum við í alvörunni að reyna að grafa þetta ofan í jörðina og hafa þetta sem feimnismál? Erum við í alvörunni ekki komin lengra en svo? Ég neita að trúa því.“