Á aldarafmæli fullveldisins er vert að hafa það í huga að Íslendingar lifa í svo alþjóðlegu umhverfi að þeir eiga erfitt með að viðhalda sérstöðu sinni; að hugsa og tala á íslensku, skrifa á eigin tungu, auðga hana og vernda. Í þeim efnum hefur íslenskt samfélag verið andvaralaust. Það hefur vanrækt helstu sjálfsmynd sína og einkenni, móðurmálið sjálft.
Hvarvetna glymja bjöllur; bóksala hefur dregist saman um ríf 30% frá 2008, innlend bókagerð er að hrynja, bókabúðum fer ört fækkandi, bókasafnssjóður er fjársbeltur sem aldrei fyrr og læsi fer minnkandi í flestum aldurshópum, aukinheldur sem æ færri landsmenn treysta sér til að skrifa lýtalausa íslensku. Tungumálið okkar er að tapast.
Og til hvers þá að halda í eitthvert fullveldi fyrst við erum hvort sem er að glutra niður því mikilvægasta sem ömmur okkar og afar héldu við og virtu svo kynslóðum skipti? Við skulum snúa vörn í sókn; fullveldisafmælið er upplagt tilefni stórátaks í stuðningi við íslenskuna á öllum sviðum þessa kynngimagnaða tungumáls sem á skilið að lifa.
